در هفته ها و ماه های گذشته، هر گاه فرصتی پیش آمده تا با دوستانی در خارج گفتگو کنم، همیشه از حمایتی که در اولین جمله ابراز می شد به شدت دلگرم می شدم : «اسرائیل چطور با وضعیت فعلی کنار می آید؟»

اگرچه اولین عکس العمل من همیشه این است که از توجه یهودیان خارج از کشور، سرشار از غرور می شوم، اما این نیاز را نیز می بینم که توضیح بدهم که چه منظری از اسرائیل این روزها داشته باشند. شاید باید دوباره به خودمان یادآوری کنیم که حمایت از اسرائیل تنها این نیست که در مورد دشواری های امنیتی همدردی کنیم. ملت ما با مسائل بسیار بیشتری روبروست، هم خوب و هم بد.

و با این که حتی برای یک لحظه شرارتی که دشمنان ما را تشویق به چاقوزنی به مردم بیگناه می کند، و یا دردی که با از دست دادن عزیز و جراحت های خونریز این هفته های اخیر به فرد می رسد را دست کم نمی گیرم، اما واقعیت این است که اسرائیل کشوری است که به رشد و بالندگی خود ادامه می دهد، هرچند دشمنان ما در قصد خود برای نابودی ما مصمم باشند.

در ادامه موضوع چشم انداز اسرائیل، و در مقابله با وقایع اخیر، می بایست درکی از تاریخ داشته باشیم. در این مسیر، در می یابیم که اگر هر حرکت تروریستی غیرقابل توجیه است، ما در واقع در یکی از شکوفاترین برهه های تاریخ قوم مان به سر می بریم. این واقعیت می بایست جشن گرفته شود.

ترور و از دست رفتن جان یهودیان به دست دشمنان یکی از بخش های همیشگی تاریخ ما بوده است. و هر چقدر که من آدمی خوش بین باشم، غیرمسئولانه است که تصور کنم آینده نزدیک ما متفاوت باشد. اما واقعیت این است که ما در کشوری زندگی می کنیم بسیار امن تر از هر جایی است که تا بحال قوم یهود در آن زیسته است.

با یک آمار ساده، حتی با در نظر گرفتن درد و عزا در پی ترور و جنگ، می توانیم با غرور بگوییم که رقمی بسیار پایین دارد، و هر کشوری در غرب، حتی ایالات متحده، اگر چنین درصد پایینی از حوادث فاجعه بار داشته باشد به خود می بالد.

می دانیم که اعداد وقایع را به کمال تعریف نمی کنند و ترس از تروریسم بسیار ملموس است و ما می بایست هر گونه احتیاطی را برای حفظ امنیت خود و فرزندانمان به کار ببریم. اما در همین حال، نمی توان اجازه داد که تروریسم بر حقیقت اسرائیل غلبه یابد، قومی که با پیشرفت، خلاقیت، و امنیت – اگرچه عجیب به نظر می آید – تعریف می شوند.

طبق گزارش نیروهای دفاعی اسرائیل، که هم از نظر برتری نظامی و هم از منظر ارزش های یهودی زبانزد است، مرزهای کشور یهود در برابر هجوم خطرات می تواند حفظ شود بدون آن که آسیبی به مردم ما برسد؛ این خطری بود که در دهه ها و قرن های گذشته خطری بسیار بزرگ به شمار می آمد. شهرهای ما، حتی با تهدیدهای موجود، دارای نرخ پایین جنایت است و بچه ها از حدی از استقلال برخوردارند که در جاهای دیگر جهان ممکن نیست.

از همه مهم تر این که جامعه ای ساخته ایم که در آن یهودیان از پیشینه های گوناگون گرد هم جمع شده اند و سرزمینی ساخته اند که مال خود ماست، و پیشگویی قدیم، که همه با هم به سرزمین کهن بازمی گردیم را به واقعیت پیوند داده است.

زندگی امروز ما می بایست از منظر یک معجزه مدرن نگریسته شود، و ما می بایست همزمان که از این معجزه حقیقی که سرزمینی از آن خود داریم، نترسیم بلکه احساس غرور کنیم.

پیامی که من امیدوارم اسرائیل قادر باشد با بقیه جهان در میان بگذارد این است که مردم نمی بایست با آنچه تهدیدشان می کند تعریف شوند. بلکه می بایست به دستاوردها و فرصت ها و همکاری ها برای ساختن ملتی بهتر، متحدتر، مرفه تر به خود ببالد.

بنابرین پاسخ من به آنهایی که می پرسند اسرائیل چطور است، این است: بله، درد می کشیم و نگرانیم. اما این هرگز تاثیری بر شوق و غرور ما برای ساختن کشور بی نظیری که خانه ماست ندارد.