در میان قربانیان سیاست ایران دولت اوباما می توان چندین کلیشه قدیمی و معتبر را یافت که اکنون، همزمان با از اعتبار افتادن خود دولت، از اعتبار افتاده اند. بنا بر همین است که «روی میز» به معنای «نیست روی میز» دریافت می شود. و «ما همچنان با دقت به نظارت ادامه خواهیم داد» به معنای «ما چشممان را می بندیم» دریافت می شود. و «ما همچنان متعهد باقی می مانیم» به معنای «فراموشش کنید» دریافت می شود.

در دفاع از توافق ایران، رئیس جمهور آمریکا، پرزیدنت اوباما، به کرات به مردم آمریکا اطمینان داد که اگر چه با لغو تحریم ها ایالات متحده طبق توافق نزدیک به ۱۵۰ بیلیون به ایران خواهد پرداخت اما از تصویب تحریم های دیگر برای این کشور در صورت نقض دیگر تعهدات، نظیر آنچه در قطعنامه سازمان ملل مبنی ممنوعیت برنامه بالستیک موشکی این کشور یاد شده است، کوتاهی نخواهیم کرد. وی همچنین اطمینان داد که اگر ایران از مفاد توافق هسته ای نیز سرپیچی کند، تحریم هایی که علیه اقدام ایران به دستیابی تسلیحات هسته ای تصویب شده بود بلافاصله «از نو به جای خود برخواهند گشت.»

اگر چند نفری این تاکیدها را در آن زمان باور کردند، اکنون پس از مباحثات چهارشنبه گذشته، شمار کمتری آن را باور دارند. در ماه اکتبر، و نیز در ماه نوامبر،‌ ایران موشک های بالستیک خود را شلیک آزمایشی کرد، یعنی همان کاری که ایالات متحده به روشنی تاکید کرده بود که نقض قطعنامه شورای امنیت است. معاون خزانه داری دولت به صراحت گفت «برنامه موشکی بالستیک ایران تهدیدی برای امنیت منطقه و جهان به شمار می رود.»

پس از هفته ها تعویق، کاخ سفید چهارشنبه گذشته ساعت ۱۰:۳۰ صبح اعلام کرد که تحریم هایی علیه ایرانیانی که در نقض این مفاد دخیل بوده اند اعلام خواهد شد. سپس در ساعت ۱۱:۱۲ صبح اعلام کرد که این «بیانیه چند ساعت به تاخیر خواهد افتاد». آخرین خبر مربوط به این موضوع در ساعت ۱۰ شب پخش شد به این مضمون که بیانیه به مدت نامحدودی به تعویق می افتد و سپس روز جمعه کاخ سفید ابراز داشت که همچنان در این خصوص «فکر می کند.»

چه چیزی باعث شد که دولت از تصمیم خود برگردد؟‌ ایران در پاسخ به اولین مورد اعلام بیانیه، تهدید کرد تحریم علیه برنامه موشکی – که کاخ سفید به ایران اطمینان داده بود مستقل از توافق هسته ای است – خود را نقض توافق به شمار می آورند. هنوز «سانتریفیوژ» نگفته، دولت آمریکا قایم شد.

نمایندگان دموکرات که پیش از رای به باز کردن راه ایران به سوی تسلیحات هسته ای و پرداخت بیلیون ها دلار که خرج تروریسم بکند،‌ با شجاعت به شعارهای معمول در مورد عدم اعتماد به ایران بسنده کردند، حالا دارند همان شعارهای معمول را گردگیری می کنند.

سناتور کوونز می گوید: «من به اعمال فشار شدید برای مقابله با بدرفتاری ایران باور دارم. اگر اینگونه اقدام نکنیم ایران را تشویق به خدعه کرده ایم.»

شوخی می کنید.

ایران روی قابلیت دولت آمریکا به چشم از اعمال خود، هر چقدر آشکار، چه در نقض تعهدات بین المللی و چه در نقض توافق هسته ای، حساب باز کرده است. کاخ سفید یک سیاست خارجی تازه را با شیوه های سرزنش ایران بنا نهاده است، و ایران این را خوب می داند، و قادر نیست این شیوه را عوض کند. و کاخ سفید روی بی توجهی تدریجی رسانه های آمریکایی به مساله ایران حساب باز کرده است.

وزیر دفاع پیشین اوباما، لئون پانتا، در خاطرات خود هشدار می دهد که تمایل کاخ سفید به نقض قول های جدی خود امنیت ملی را به خطر می اندازد.

پانتا می نویسد: «قدرت ایالات متحده در بیانات آن نهفته است. نشانه های صریح و قاطع هم برای جلوگیری از ماجراجویی ها و هم برای اطمینان متحدان ما از این که به حرف ما می توان تکیه کرد، ضرورت دارد.»

اقدام شرم آور دولت (آمریکا) در بازپس گرفتن حرف خود در خصوص آزمون موشکی ایران، آغاز یک سنت در تهدیدهای بی اساس و اطمینان بخشی های بی پایه است و به گستاخی دشمنان، و تضعیف روحیه دوستان، و تشدید تهدیدهای علیه امنیت ملی آمریکایی منجر می شود.