تقاضای من این است که امروز اسمی از «مذاکرات صلح» نبرید؛ امروز هالل یافا آریئل را در گوری که تازه حفر شده به خاک سپرده اند. تقاضای من این است که کلمه «ریشه های واقعه»، «سوگواری»، «اشغالگری» را به زبان نیاورید.

این کلمات، یک روز پس از آن که آدم وحشی چاقوی خود را در تن کودک خفته بارها و بارها فرو برد، کلماتی هستند ناسزا.

اگر جمله شما با یک «اما» تمام خواهد شد، تقاضا دارم کلامی که نشان از همدردی با کابوس این خانواده دارد به زبان نیاورید.

امروز که اتاق خواب این کودک غرق در خون اوست، وقت کلمه ای از این دست نیست.

تقاضا دارم هیچ جمله ای که شامل عبارت «هر دو طرف» می شود به زبان نیاورید.

هنگامی که هالل برای همیشه در سکوت به خواب رفته است، هنگامی که اسرائیلی ها ضجه می زنند و می گریند، رهبران فلسطینی قاتل را قهرمان نامیده اند.

در چنین شرایطی، عبارت «هر دو طرف» طنینی معوج دارد.

اگر از اعضای پارلمان اروپا هستید که هفته گذشته از محمود عباس، با کف زدن ایستاده تقدیر کردید، پس از آن که او با اتهام آن که یهودیان مخاذن آب فلسطینی ها را مسموم کرده اند، تحریک به خشونت کرد، حرفی برای گفتن ندارید مگر آن که بگویید: «به جهت آن که قادر به انجام مسؤولیت های رسمی خویش نیستم، استعفا می دهم.»

اگر قادر به گفتن این جملات نیستید، لطفا دهانتان را ببندید.

اگر جزو کسانی هستید که بی وقفه چهره اسرائیل را شیطانی می نمایاند و سعی در حذف این کشور دارد، اما احساس می کند چاقوزدن به کودکی خفته عبور از یک خط قرمز اخلاقی است، و احساس می کنید مایلید این را به زبان بیاورید، لطفا دهانتان را ببندید. شما که خود را متعهد به نابودی اسرائیل می دانید، ارزش به زبان آوردن نام هالل را ندارید.

لطفا نگویید «برایش دعا می کنم». همگامی که هر هفته وحشت تازه ای در نقطه ای از جهان سایه می اندازد، عبارات بی معنا و رنگ و رو رفته اند.

به جای آن، لطفا ویدئوی سوگواری مادر هالل را در کنار بدن بیجان کودکش را در مراسم خاکسپاری تماشا کنید.

اینها کلماتی هستند که ارزش به زبان آوردن دارند. حتی اگر عبری نمی دانید معنای این کلمات را درک خواهید کرد.

اگر خود را یک لحظه به جای این مادر بگذارید، قادر خواهید بود همان کلمه را به زبان بیاورید که باید – ضجه ای کشدار و بی شتاب از جانی که با دردی به زبان نیامدنی روبرو ایستاده است.

و دیگر نه نیازی به کلام.