ماه گذشته، ساعاتی پیش از آن که مجمع عمومی سازمان ملل به خاطر شناسایی اورشلیم به پایتختی اسرائیل، رأی قاطع به محکومیت ایالات متحده بدهد، سفیر آمریکا نیکی هیلی گفت: «بارها از خود پرسیده‌ام چرا با وجود این همه تخاصم، اسرائیل تصمیم گرفته است همچنان در عضویت سازمان ملل باقی بماند». سوال جالبی است. اما سوال جالب‌تر از آن است که چرا ایالات متحده همچنان عضو این نهاد باقی مانده است؟

درک این که چرا ایالات متحده از ابتدا به سازمان ملل پیوست، ساده است. سازمان ملل از دل اتحادی که در جنگ جهانی دوم برای شکست کشورهای محور قدرت بوجود آمد، شکل گرفت. در ۱ ژانویه‌ی ۱۹۴۲، سه هفته پس از واقعه‌ی پرل هاربور، ایالات متحده و ۲۵ کشور دیگر «قطعنامه‌ی سازمان ملل متحد» را امضا کردند و تعهد نمودند که کل منابع نظامی و اقتصادی خود را صرف شکست آلمان و ژاپن نمایند. در طول جنگ، ۲۰ کشور دیگر نیز این قطعنامه را امضا کردند. این ۴۶ کشور در ۱۹۴۵ به کنفرانس سانفرانسیسکو دعوت شدند که طی آن این سازمان تأسیس شد.

ما اکنون نسل سوم پس از خلق این سازمان هستیم. در طول آن سال‌ها، سازمان ملل از شکل اولیه‌ی خود به عنوان بارویی در مقابل دیکتاتوری، به لنگرگاه امن دیکتاتوری بدل شده است. بنا به گفته‌ی «خانه آزادی»، تنها ۴۵٪ اعضای مجمع عمومی دموکراسی‌های کامل هستند. بقیه طیفی از رژیم‌های دیکتاتوری‌ سرکوبگر مانند روسیه، ایران، چین، تا زندان‌هایی به معنای واقعی کلمه،‌ مانند کره‌ی شمالی را تشکیل می‌دهند.

اگر ایالات متحده از ابتدا عضو سازمان ملل متحد نبود، آیا منطقی می‌نمود که اکنون با وضعیت کنونی آن، به عضویت این نهاد در آید؟ برای جواب به این سوال می‌بایست اول پرسید آیا منطقی است که ایالات متحده به سازمانی بپیوندد که در آن:

1. ایالات متحده چندین برابر آنچه تمامی دیگر اعضا می‌پردازند، می پردازد.
2. کاغذبازی اداری در آن به چنان ابعادی رسیده که استخدام کارکنان کلیدی آن یک سال به طول می‌انجامد.
3. «نیروهای صلح» آن به جای مراقبت از صلح، معروف به تعرض‌های گسترده‌ی جنسی و تجاوز، پخش بیماری‌های مسری‌اند.
4. بدنه‌ی «حقوق بشری» این نهاد تحت سلطه‌ی رژیم‌های ناقض حقوق بشر است.
5. اکثریت قاطع قطعنامه‌های آن بر محکومیت یک کشور منفرد تمرکز دارد، عضوی که در واقع نزدیک‌ترین متحد ایالات متحده است.

این‌ها سوال‌هایی فرضی نیستند. واقعیت دارند و می‌بایست جدی گرفته شوند زیرا هر سوال وضعیت کنونی سازمان ملل را توصیف می‌کند.

اگر ایالات متحده هم‌اکنون عضو سازمان ملل نبود، آیا به عضویت سازمانی که توقع داشت این کشور بیش از سهم خود بپردازد، در می‌آمد؟ در ۲۰۱۶، ایالات متحده بیش از ۸ بیلیون دلار به سازمان ملل پرداخته است. از این مبلغ، ۳.۰۲۴ بیلیون صرف هزینه‌های معمول و حفاظت صلح این نهاد شده است؛ باقی آن به صرف ارگان‌های وابسته به سازمان ملل شده است. چین، فرانسه، روسیه، و بریتانیا، چهار عضو دائمی دیگر شورای امنیت، رویهم ۲.۵۲۳ بیلیون دلار می‌ پردازند. کوتاه سخن این که ایالات متحده بیش از سه برابر آنچه دیگر اعضای دائمی شورای امنیت رویهم می‌پردازند، می‌پردازد.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید

http://blogs.timesofisrael.com/the-us-and-the-un-time-to-go-or-time-for-a-timeout/