در روزهای اخیر، با سیل انتقادهای دوستان و فعالان اجتماعی در سراسر کشور، به آخرین کنفرانس سیاست «آیپک»، ترس برم داشت. این پیام های نسنجیده حاوی نقطه نظرات سیاسی منفی و حزبی بودند که متاسفانه بر این کشور سایه افکنده است. در ۲۵ سالی که در کنفرانس های آیپک حاضر می شوم، این یکی شدیدترین برخوردهایی که به یاد دارم را به خود جلب کرده، نظیر مقاله ای حاوی عقاید شخصی، با تشکر از ترامپ، که این هفته در روزنامه «هاآرتص» در اسرائیل منتشر شد، و از وی به خاطر افشای واقعیت وجودی آیپک، سازمانی که حاضر است ارزش های اخلاقی خود را، فقط به خاطر تقویت روابط آمریکا-اسرائیل به باد بدهد. یا گفته های دوستانی که معتقد بودند آیپک با دعوت همه این نامزدهای پ…یوز جمهوریخواه، آبروی خود را برده است، و یا چرا آیپک اجازه می دهد هیلاری کلینتون دورو و غیرقابل اعتماد سخنرانی کند.

آنچه من از تمام این طعنه و کنایه ها دریافتم این بود که اگر صحنه سیاست امروز دچار خطایی است، مقصر خود این مردم اند، نه آیپک. این منتقدین، کسانی اند که حاضر نیستند هیچ کسی که ممکن است اندکی اختلاف نظر و دیدگاه سیاسی با ایشان داشته باشد، دست بدهند. اینها همان کسانی هستند که با خودداری از حضور زیر یک سقف با اعضای حزب مخالف، مصالح آمریکا را به خطر می اندازند.

دوستان من می دانند که علاقه وافری به «رالف رید»، یا «گاری بوئر» ندارم، اما برای حمایت ایشان از اسرائيل، ممنون شان هستم. ممکن است هم-حزبی بسیاری از اعضای کنگره منطقه خود، نظیر «پیتر کینگ»، «کریس گیبسون»، «لی زلدین» نباشم، اما واقعا از گفتگو با ایشان در مورد مسائل مورد علاقه دو طرف، لذت می برم. آنچه بیش از اینها اهمیت دارد اینکه دریافته ام نقاط مشترک دیگری هم داریم.

اگر به خاطر آیپک نبود، من هنوز هم در پیله سیاست های دموکرات خودم بودم. آیپک تنها سازمانی است که نمونه همه ویژگی های خوب سیاست است، و به همین خاطر، من می گویم آیپک مشعلی فروزان است (خدا مرا ببخشد،‌ جمله پرزیدنت جمهوریخواه را به زبان آوردم!). بیست و پنج سال پیش در اولین کنفرانس آیپک شرکت کردم و سخنرانان اصلی روسای کمیته ملی دموکرات و کمیته ملی جمهوریخواه بودند. هر دو پشت همان میکروفون از رابطه دو-حزبی ایالات متحده-اسرائيل حمایت می کردند.

دو دهه و نیم، و بیست و پنج کنفرانس پس از آن، شانس این را داشتم که یک بار دیگر در کنفرانس سیاست آیپک باشم و دوباره نمادهای باورنکردنی دوحزبی را که به نمایندگان هر دو حزب امکان می دهد از حمایت خود از روابط ایالات متحده-اسرائيل بگویند، به معرض تماشا بگذارند؛ رهبر اکثریت مجلس نمایندگان «مک کارتی»، و ناظم دموکرات مجلس نمایندگان «استنی هویر»، همراه با هم در باره فراحزبی بودن روابط ایالات متحده-اسرائيل سخن گفتند و دست دادند، و هنگامی که ۱۸هزار نفر حاضران کنفرانس آیپک، معاون رئیس جمهور «جو بیدن» و سخنگوی مجلس «پال رایان» را ایستاده تشویق کردند، و هنگامی که از زبان کاندیداهای ارشد رقابت ریاست جمهوری، «هیلاری کلینتون»، «تد کروز»، «جان کیچ»، و «دونالد ترامپ»، به سیاست های معطوف به خاورمیانه گوش دادیم. من در کنار جمهوریخواهان محافظه کار و دموکرات های پیشرو نشستم و با آفریقایی-آمریکایی ها، آمریکای لاتینی ها، رهبران سندیکا وقت گذراندم و با «مسیحیان بازمتولد» همکلام شدم و شماری از دوستانم از جامعه دگرباش را دیدم. آیپک به چه جراتی اینهمه آدم از طیف های گوناگون سیاسی، قومی، مذهبی، گرایش جنسی را در یک کنفرانس کنار هم جمع می کند تا درباره حمایت از یک رابطه با اهمیت میان کشور ما و کشوری دیگر گفتگو کنند؟

اجازه بدهید از این مساله فراحزبی، یک قدم فراتر برویم. هنگامی که یکی از سخنرانان، از حد روابط فراحزبی گذشت و به رياست جمهوری حمله شخصی کرد، سازمان به درستی آن گفته ها، و تشویق حاضران که از اعضای آیپک اند را مورد انتقاد قرار داد، و این انتقاد را بدون فوت وقت و با صراحت کامل اعلام کرد.

آیپک، کامل نیست. هیچ سازمانی کامل نیست، اما از انتقاد به این سازمان به این بهانه که « فراحزبی» است دست بردارید. به خاطر همین فراحزبی بودن است که مردم می توانند افکار و عقاید مطلوب خود را در خصوص کورتاژ و مالیات کنار بگذارند، و چنان که موضوع کنفرانس امسال بود «به هم بپیوندند». پس، همه شماهایی که منفی بافی می کنید، دست از حمله به آیپک برای این که با اعتقادات سیاسی «شما» همخوان نیستند، بردارید و از منش این درِ باز، به عنوان یک خیمه بزرگ که همه زیر آن جمع می شوند، یاد بگیرید. متاسفانه آیپک تنها سقفی در شهر است که دموکرات ها و جمهوریخواه ها می توانند زیر آن جمع بشوند، و شاید این همان چیزی است که بعضی از شما نمی پسندید. اگر چنین است، شرم بر شماست، و نه بر آیپک.