دولت برای حل افزایش قیمت خانه به وضع مالیات جدید و طرح های احمقانه دیگری متوسل شده، که به نظر می رسد راه-حل معلوم را نادیده می گیرند: زمین های بیشتری آزاد کنید؛ یا همه این ها برای تشویق مردم به مهاجرت به شهرک ها انجام می شود؟

بازار مسکن اسرائیل دیوانه شده است. به همین سادگی، اسرائیلی ها نمی توانند از عهده خرید خانه برآیند، و قیمت اجاره نیز سر به فلک گذشته است. در دو-سه سال گذشته در بعضی از مناطق تل آویو، قیمت خانه دوبرابر شده است. یک آپارتمان معقول دوخوابه با مساحت ۶۰ متر مربع در مرکز اورشلیم نیم میلیون دلار قیمت دارد، تازه اگر خوش شانس باشید. قیمت ها در تل آویو کمی بیشتر است. وقتی از منظر یک خانواده اسرائیلی با دو نان‌آور که مجموعا دستمزد ۲۰هزار شکلی (کمی بیش از ۵هزار دلار) در ماه داشته باشند نگاه کنی، این قیمت ها می تواند صاحبان املاک را به داستان های علمی-تخیلی پرتاب کند. یکی از نظرسنجی های «گلوبز» یافته است که برای خرید یک آپارتمان پنج-خوابه، مجموع دستمزد ۱۹۱ اسرائیلی با درآمد متوسط لازم است، و متوسطی که سازمان همکاری و توسعه اقتصادی ارائه داده ۹۶ خوانوار است. این آمار مربوط به سال ۲۰۱۲ است.

وزرای مختلف اسرائیلی به جای حل ریشه ای معضل، با آزادسازی زمین های بیشتر برای ساخت و ساز، سالهاست یک سری طرح های احمقانه ای برای کاهش قیمت مطرح کرده اند که تاثیر معکوس داشته است.

سیستم های بخت-آزمایی طراحی کرده اند که به خانواده های جوان امکان دسترسی به مسکن ارزان می دهد. با بساز-بفروش ها شرط کرده اند که برای دریافت حقوق ساخت پروژه های جدید، به نسبت فعالیت خود، خانه های ارزان-قیمت بسازند.

بر سر چیزی که «تاما ۳۸» نام گرفته، اعتراضاتی درگرفته؛ «تاما ۳۸» قراردادی است که مالکین طبق آن توسعه ساختمان های آپارتمانی خود را به دست پیمانکارهایی می دهند که در ازای دریافت حق ساخت پنت-هوس بر پشت بام ساختمان ها، قرار است مقاومت ساختمان را دربرابر زلزله افزایش داده و آن را توسعه دهند و آسانسور نصب کنند. با توجه به حرص خیل عظیم بساز-بفروش ها و کمبود همیشگی نظارت، این قرارداد می تواند باعث فساد و بحران شود. ساختمان های آپارتمانی مذکور می توانند برای سالیان سال به محل ساخت و ساز تبدیل شوند و گاه آخر و عاقبت خوبی پیدا کنند. اما بعضی وقت ها هم، قیمت های افزوده‌ی توسعه ساختمان ها پس از اتمام، و ارزش افزوده‌ی این خانه ها می تواند منجر به بیرون کردن ساکنین اصلی آنها بشود. در بدترین حالت، ساکنین نومید شده و کار توسعه را ناتمام می گذارند، و به روزی که رضایت به اینکار دادند، لعنت می فرستند.

موشه کهلون وزیر دارایی مالیات های جدیدی بر سرمایه گذاران آپارتمان وضع کرده؛ و پیامد ناگزیر افزایش بیشتر قیمت مسکن بوده. این مالیات ها همچنین اسرائیلی هایی که قصد سرمایه-گذاری های مشابه دارند را تشویق می کند تا به جای اسرائيل، در خارج از کشور اقدام کنند. هر بار که یک اسرائیلی خانه جدیدی می خرد یا خانه خود را بازسازی می کند، برای معمار و بساز-بفروش و برق-کار و لوله-کش کار تولید می شود. … اما اگر سرمایه-گذار اسرائیلی پول اش را در ایالات متحده یا آلمان صرف پروژه های مسکونی جدید کند، کارآفرینی نمی شود.

بحران پایتخت

بگذارید من به عنوان یک اورشلیمی، به چند معضل مسکن اشاره کنم که دامنگیر این شهر مقدس شده است. قیمت مسکن در «رحافیا» اخیرا به خاطر تحمیل «مالیات بر بهسازی» فروش آپارتمان ها افزایش یافته است؛ تحت این مالیات بر بهسازی، مالکین در صورت امکان تمایل به توسعه خانه های خود در آینده ای حتی نامشخص، می توانند با صدها هزار شکل جریمه نقدی روبرو شوند. حتی اگر هیچوقت نخواهند که برای چنین کاری دنبال جواز بروند. محله های دیگر نیز تقریبا با همین جریمه روبرو هستند.

ساخت و ساز شمار قابل ملاحظه از املاک در محله های اصلی روی زمین های تحت مالکیت کلیسا، که برخی نیز اجاره های کوتاه-مدت دارند، کمبود مسکن در پایتخت را افزایش داده است. مهلت برخی از این اجاره ها در اوایل دهه ۲۰۳۰ به اتمام می رسد. هیچکسی به طور قطع نمی داند وقتی این مهلت به پایان برسد، چه اتفاقی خواهد افتاد. هیچ کس نمی داند آیا امکان تمدید اجاره ها با قیمتی معقول و ارزان وجود خواهد داشت یا نه. بسیاری از اینگونه املاک در اورشلیم به سختی به فروش گذاشته می شود. کدام خریدار جدیدی خطر خواهد کرد و برای خرید خانه ای که در آینده نزدیک ممکن است هزینه های بیشتری بردارد، پول بپردازد؟ در نتیجه: هر چه عرضه پایین-تر بیاید، قیمت مسکن بالاتر می رود.

و بعد به جنگ محکوم-به-شکست شهر با مالکین خارجی می رسیم. شاید تصور شما این باشد که ساکنین خارجی، برای همبستگی صیونیستی در اورشلیم خانه می خرند؛ تا در پایتخت کشور یهودی سهم داشته باشند، یا مثل اجداد ما در دوران باستان، در جشن های سالانه یهودی چند روزی کار و بار را کنار بگذارند و بیایند در شهر مقدس اقامت کنند. اما شهرداری اورشلیم نظر دیگری دارد. شهرداری آنها را به جای میهن‌پرست و اسرائیل-دوست، مزاحم و مخل می داند. سالهاست شهرداری تلاش دارد مالکین خارجی را متقاعد سازد آپارتمان های خالی را دستکم اجاره دهند. می پرسید به چه کسی؟ به دانشجویان.

انگار مالک یک خانه چندمیلیون دلاری در محله معتبر اورشلیم می آید و خانه اش را به گروهی از جوانان اجاره می دهد، که هیچ نمی شود انتظار داشت خانه را مثل دسته-گل نگه دارند، و یا چند هفته یا چند بار در سال خانه را خالی کنند تا مالک برای شرکت در جشن سایه‌بان و پسح و غیره در خانه خود اقامت کند.

شهرداری همچنین به فکر کنترل قبض های آب و برق مردم افتاده تا زندگی را برای مالکین غیرساکن سخت تر کند.بله، اگر قبض هاتان خیلی پایین باشد، به این معنا است که به اندازه کافی در خانه زندگی نکرده اید، و نرخ مالیات شهرداری تان بالاتر می رود؛ بله، نرخ بالاتر مالیات بر خدمات شهرداری که به ندرت استفاده کرده اید.

متن کامل این بلاگ به انگلیسی