پلیس‌های تصرف فرهنگی دوباره به راه افتاده‌اند – این بار با رستوران‌های متعلق به سفیدها در پورتلند اورگون می‌جنگند. این رسوایی آخر با کوک بوریتوز، تراک تغذیه، که دو زن سفید صاحب‌اش هستند و اکنون آوازه‌اش به گوگل داک (جرأت داریم بگوییم لیست سیاه؟) «رستوران‌های تصرف‌شده‌ی متعلق به سفیدها»‌ هم رسیده که نام‌اش را «برتری فرهنگ غذایی سفیدها».

تصرف فرهنگی زمانی اتفاق می‌افتد که یک فرهنگ عناصری از فرهنگی دیگر را برمی‌گزیند، بخصوص زمانی که این عمل بدون حرمت و شناسایی و یا هنگامی از سوی یک فرهنگ غالب بر یک فرهنگ اقلیت انجام می‌شود (مانند لباس و مدل مو) و حتی در نامگذاری تیم‌های ورزشی.

با وجود این ما در باره‌ی تصرف فرهنگی هنگامی که به پای فرهنگ و سنت‌های یهودی در میان است، نمی‌شنویم، اگرچه ما اقلیت فرهنگی هستیم و تاریخچه‌ی طولانی سرکوب داریم. به اغذیه‌ فروشی‌های غیریهودی که بیگل، و ماهی گفیتل، و قلیه‌ی جگر و هرینگ می‌فروشند، بدون حفظ حرمت، وارد نمی‌شویم. از کشش شدید به کابالا و خالکوبی‌های سنتی عبارات یهودی (به خصوص خالکوبی‌هایی که از نظر مذهبی حرام‌اند) بدمان نمی‌آید، و از استفاده‌ی مادونا از تفیلین در ویدئوی موزیک‌اش ناراحت شدیم، اما زود یادمان رفت.

آیا این به آن معناست که جنبش تصرف فرهنگی تنها در باره‌ی سیاه‌ها، لاتین‌ها، بومی‌های آمریکا اتفاق می‌افتد؟ سفید بودن هر معنایی داشته باشد، یهودی‌ها که سفید به شمار نمی‌آیند. اگرچه اطمینان داریم که فورواردها در هر چیزی که در آمریکا اتفاق بیفتد یک جنبه‌ی یهودی پیدا می‌کنند، چرا ما در تملک فرهنگ خود به اندازه‌ی دیگر اقلیت‌ها حساس نیستیم؟

شاید به این خاطر باشد که جهان گسترده‌ی یهودیت به خودی خود بار بزرگ تحول، خوانش‌ها و بازخوانش‌های گوناگون از همه‌ی جنبه‌های یهودیت را به دوش داشته و غالبا تحت تأثیر فرهنگ‌های پیرامون خود قرار گرفته است. به تجربه ثابت شده که این روند، یهودیت را غنی کرده، از آن نکاسته است.

برخلاف دیگر اقلیت‌ها، ما فرهنگ یهودی را ملک معنوی خود نمی‌دانیم که آن را از دستبرد حفظ کنیم و به هر قیمتی دست نخورده نگاه داریم.

ما راهی یافته‌ایم بی‌نظیر تا هم همرنگ جماعت کشورهای میزبان خود شویم و هم یگانه باشیم و بر جهان پیرامون خود اثر بگذاریم «و سربلند بایستیم».

در جسن «شاووعوت»، میلیون‌ها تن از ما در کوه سینا ظهور خداوند بر جهان یهودیت را جشن می‌گیریم. تورات و یهودیت هدیه‌ی خداوند به ماست که خلق اوییم. هدیه‌ای زیبا و کامل شامل نظامی اخلاقی و حقوقی، گونه‌ای از رویکرد به خدا و به جهان و یک مأموریت ویژه. مأموریت ما این است که به زیبایی جهان بیفزاییم و به این خاطر، می‌بایست هدیه‌ای که از خداوند دریافت کرده‌ایم را با جهانیان شریک شویم.

هفته‌ای یک روز استراحت، اهمیت پرستاری از نیازمندان، رویای آینده‌ای بهتر را به ما جهانیان آموختیم. بیگل و ماهی آزاد، ترشی شاه‌ماهی، چوولنت را ما به جهان هدیه دادیم. و هنوز بیش از آنها برای نثار داریم.

پس، بفرمایید، فرهنگ ما را تصرف کنید.