نخستین فرمان (هجرت ۲۰:۲):‌ «من خداوندگار شمایم که شما را از سرزمین مصر به در آوردم.»

در یک کنفرانس مطبوعاتی حیرت‌برانگیز ۱۶ فوریه ۲۰۱۷، دونالد ترامپ مدعی شد «یک کلاف سردرگم به من ارث رسیده، این وضعیت، درهم‌برهم است، چه داخل چه خارج از کشور. درهم‌برهم. مشاغل دارند از کشور سرازیر می‌شوند به خارج. ببینید با خروج همه‌ی این کمپانی‌ها چه دارد می‌شود. می‌روند مکزیکو و دیگر جاها. دستمزدهای حداقلی پایین. ماورای آبها، به هر طرف بروی، دچار بی‌ثباتی است. خاورمیانه، فاجعه است. کره‌ی شمالی. رفقا، ما ترتیب همه‌چی را خواهیم داد. ما همه‌چی را ترتیب خواهیم داد».

هنگامی که خداوند کتاب مقدس را در کوه طور نازل کرد، خداوند در واقع فرمان‌های خود را آغاز کرد، و چنین گفت «ببینید، مردم، می‌دانم همه‌چی بد بود (دویست سال در مصر بردگی کرده‌اید و اینها) اما من خدایم و من همه‌چی را درست می‌کنم». دونالد ترامپ مایل است ما تصور کنیم که هشت سال گذشته بدترین سال‌های تاریخ ما بوده است – و ما همه در این مدت برده‌ی قوانین و مقررات از کنترل در رفته، زیاده‌روی‌های دولت، و راستکاری سیاسی، بوده‌ایم. و دونالد ترامپ تنها کسی است که می‌تواند ما را نجات ‌دهد.

متأسفم دونالد، تو ناجی ما از ته‌ مصر نیستی. درست است که کشور با مشکلاتی روبروست، اما آنقدرها هم بدبخت نیستیم. در واقع، وضع‌مان خوب است. بهترین کار این است که نقش خدا را بازی کنی و فقط برای چند سالی جلودار ما باشی تا از جنگل سر بیرون بزنیم.

فرمان دوم (هجرت ۲۰:۳-۶):‌ «و شما خدای دیگری به جز من نخواهید داشت. دگربار برای خود تصویری تأسف‌بار نخواهید ساخت.»

دونالد ترامپ سراسر زندگی خود را به ساختن محراب‌هایی برای خویش گذرانده است. نام‌ خود را بر تمام بنا‌هایی که می‌سازد، نقش می‌زند و به تمام ناظران یادآوری می‌کند دونالد ترامپ درباره‌ی خود چه می‌اندیشد. او خود را بزرگترین رئیس کارآفرینی می‌داند که خدا تا کنون خلق کرده است، «نظامی خوترین آدم دنیا»، بهترین مذاکره‌گر جهان، بهترین دیوارساز، و کسی که دارای بهترین کلمات است. ترامپ خود را می‌ستاید و می‌خواهد دیگران هم را روی چهارپایه بگذارند و با او مثل خدایان و شاهان رفتار کنند – و او نه خداست و نه شاه.

فرمان سوم (هجرت ۲۰:۷):‌ «نام خداوند را به خودپسندی خود آلوده نکنید.»

در عهد عتیق، نام‌ها تنها شناسه‌هایی که از سوی پدرومادر به فرد داده می‌شد نبودند، بلکه انعکاسی از شخصیت فرد بودند. برای همین است که نام‌های کتاب مقدس به دفعات، هر بار که شخص دچار تحولی می‌شد، تغییر می‌کرد (آورام به آوراهام، سارای به سارا، یاکوف به ایسرائیل). پس، نام خود را به خودپسندی گرفتن فقط همین نیست که با بی‌دقتی یک شناسه‌ی اتفاقی را به زبان بیاوری. به این معناست که ویژگی‌های شخصیت خداوند را مورد سوء استفاده قرار دهی.

شخصیت خداوند به بهترین شکلی در کتاب میخا ۶:۸ توصیف شده آنجا که می‌گوید «خدا از شما چه می‌طلبد به جز عدالت، و عشق به نیکی، و با فروتنی در کنار خداوند گام برداشتن؟». دونالد ترامپ، که عاشق عدالت نیست، عاشق نیکی کردن نیست، و در کنار خداوند با فروتنی گام برنمی‌دارد (یا کلن با فروتنی گام برنمی‌دارد)، دائما شخصیت خداوند را آلوده می‌کند و با گستاخی از نام خدا سوء استفاده می‌کند.

فرمان چهارم (هجرت ۲۰:۸-۱۱) «شبات (روز شنبه) را به خاطر بسپار، تقدس شبات را حفظ کن.»

دونالد ترامپ دوست دارد روزهای تعطیل را در «خانه‌ی سفید زمستانی» خود در فلوریدای جنوبی بگذراند. این عادت هزینه‌ی سنگینی را بر دوش پالم‌بیچ تحمیل می‌کند و آرامش و امنیت ساکنان این منطقه را به خطر می‌اندازد. خطوط هوایی و جاده‌ها را مسدود می‌کند و تجارت محلی را متشنج کرده و مردم برای آینده‌ی مالی خود به دلیل سکون تجاری نگران‌اند.
زنده‌ نگهداشتن شبات هرگز به معنای مرخصی گرفتن هفتگی از جهان نبوده است. بلکه همیشه آنطور که ده فرمان به ما می‌آموزد، تقدس یک روز و اختصاص آن بوده است تا در طول آن یاد بگیریم تا چگونه تقدس را به روزهای دیگر نیز وارد کنیم. هر بار ترامپ شبات را در پالم بیچ می‌گذراند ایده‌ی یگانه‌ی شبات را با آسیب رساندن به همسایگان خود و محله‌ی خود نقض می‌کند.

فرمان پنجم (هرجت ۲۰:۱۲):‌ «به پدر و مادر خود احترام بگذار»

مادر دونالد ترامپ، ماری آن مک‌لود، در ۱۹۱۲ در اسکاتلند به دنیا آمده است. در ۱۷ فوریه‌ ۱۹۳۰ به او ویزای مهاجرت داده شد. در ۲ مه ۱۹۳۰ مک‌لود از گلاسکو خارج شد و در ۱۱ مه ۱۹۳۰ با آر ام اس ترانسیلوانیا به شهر نیویورک وارد شد. مانند بسیاری از مهاجران، رویای وی این بود که شهروند ایالات متحده باشد. کار خود را با خدمتکاری در خانه‌ها شروع کرد و دوازده سال بعد در ۱۰ مارس ۱۹۴۲ به تابعیت آمریکا در آمد.

متن کامل به انگلیسی:
http://blogs.timesofisrael.com/how-donald-trump-has-already-broken-all-10-commandments/