متنی که در زیر آمده، بخشی از یک نامه‌ی سرگشاده‌ است که من پس از تصویب قطعنامه‌ی ۲۳۳۴ شورای امنیت سازمان ملل به سامانتا پاور، سفیر ایالات متحده در سازمان ملل، فرستادم؛

برای فهم این‌که چرا بسیاری از حامیان صلح اسرائیل و فلسطینیان مخالف رویکرد روز جمعه‌ی شما هستند،‌ از شما و مدیریت کل [سازمان ملل] درخواست می‌کنم این ۱۲ نکته را مد نظر قرار دهید:

۱. قطعنامه‌ی ۲۳۳۴ رویکرد طردگرای فلسطینی را تقویت، و مذاکره‌ی دوجانبه را تضعیف می‌کند.

این قطعنامه‌ خطرناک است چون انگیزه‌ی فلسطینی‌ها به نشستن پشت میز مذاکره را از بین می‌برد. قطعنامه‌ی ۲۳۳۴ فلسطینیان را تشویق می‌کند تا در آینده نیز منتظر بمانند که از همین قسم حکم‌های بین‌المللی به دست‌شان داده شود. این نیز به نوبه‌ی خود منجر به استراتژی برای فلسطینیان می‌شود که ترجیح دهند به جای مذاکره‌ی دوجانبه با اسرائیل، با نهادهای بین‌المللی معامله کنند. قطعنامه، بنابراین برخلاف هدف مصرح خود، صرفا مذاکرات را به تعویق می‌اندازد.

در همین زمینه قابل ذکر است که در سال ۲۰۱۱ سوزان رایس، خلف شما، قطعنامه‌ی مشابهی را بر این اساس وتو کرد که خطر «سخت‌ترشدن مواضع طرفین» را داشت و «می‌توانست طرفین را به ترک مذاکرات تشویق کند». وی گفت قطعنامه‌ی مذکور «بر خلاف عقلانیت شورایی است که تلاش دارد مشکلات اصلی مناقشه‌ی اسرائیلی‌ها و فلسطینیان را رفع کند».

گرچه شما در سخنرانی خود ادعا می‌کنید که شرایط اکنون تغییر کرده، اما خیلی‌ها تنها تفاوت معنی‌داری که می‌بینند این واقعیت است که دوره‌ی انتقالی فعلی به یک رئیس‌جمهور اجازه می‌دهد تا بدون پرداخت هزینه‌ای سیاسی، تصمیم‌های منفور اتخاذ کند.

۲. قطعنامه جنبش بایکوت، و موج آزار بین‌المللی اسرائیلی‌ها به دست فلسطینیان را برمی‌انگیزد

جان کری، وزیر خارجه، در ماه جاری عهد کرد با هر «قطعنامه‌ی سوگیر و ناعادلانه که هدف مشروعیت‌زدایی از اسرائیل را داشته باشد» مخالفت کند. گرچه وی روز جمعه و پس از رأی‌گیری گفت که مفتخر به «دفاع از اسرائیل در برابر هر نوع اقدامی جهت تضعیف امنیت یا مشروعیت این کشور در اجلاس‌های بین‌المللی» است و «به‌طور مداوم مخالف کارزارهای بایکوت و سلب مشروعیت و تحریم کشور اسرائیل» بوده است، واقعیت این است که قطعنامه‌ی ۲۳۳۴ دقیقا همین اقدامات را تقویت می‌کند.
قطعنامه‌ی روز جمعه نه‌تنها نخستین تأیید‌ شورای امنیت از تصمیم جنجالی مشورتی دیوان بین‌المللی دادگستری در سال ۲۰۰۴ را (که حق اسرائیل برای دفاع در برابر راکت‌های غزه را سلب می‌کند) به دست می‌دهد، بل به‌طور ضمنی دیوان بین‌المللی کیفری را تشویق می‌کند تا در بررسی اولیه‌ی خود از درگیری مقامات اسرائیلی در «جنایت جنگی» شهرک‌سازی‌ها پیش‌تر روند، و انگیزه‌ی مشابهی را برای دادرسی‌های دادگاه‌های ملی با صلاحیت جهانی فراهم می‌کند. اگر در گذشته و از سوی انگلستان به تزیپی لوینی اخطار بازداشت داده شده، قطعنامه‌ی ۲۳۳۴ صرفا چنین رویکردهای قانونی ضد-اسرائیلی را تشدید خواهد کرد. ایالات متحده نمی‌بایست با کارزاری که قصد مشروعیت‌زدایی از رهبران مدنی و نظامی اسرائیلی دارد، همکاری می‌کرد.

افزون بر آن، درخواست این قطعنامه از تمام کشورها جهت اقدام (در پاراگراف ۵)، درخواست آشکار تشدید کارزارهایی است که قصد بایکوت محصولات و شرکت‌ها و شهروندان اسرائیلی را دارند. شورای حقوق بشر سازمان ملل قطعا قدرت خواهد یافت تا به تهیه‌ی فهرست سیاه شرکت‌های اسرائیلی‌ که بیرون از «مرز سبز»، فعالیت تجاری دارند، ادامه دهد. در این میان، گزارش‌های دبیرکل (که در این قطعنامه اجباری شده) هر سه ماه یک‌بار تداوم فعالیت را تضمین می‌کند.

۳. برخلاف ادعای ایالات متحده، قطعنامه در محکومیت تهییج‌های فلسطینی ناکام است

شما پس از رأی‌گیری گفتید که اگر قطعنامه‌ی مذکور به اقدامات مخرب فلسطینیان نظیر تروریسم و تهییج به خشونت، نمی‌پرداخت، ایالات متحده «به این قطعنامه اجازه‌ی تصویب‌ نمی‌داد». اما دقیقا همین امر روی داده: قطعنامه‌ی مذکور فقط به‌طور انتزاعی به تروریسم و تهییج اشاره می‌کند؛ و در هیچ جای دیگری این جنایات را به فلسطینیان نسبت نمی‌دهد. در حالی که در سراسر متن قطعنامه از اسرائیل نام برده شده و مورد انتقاد قرار گرفته، اما کاری با فلسطینیان ندارد. ایالات متحده با اجازه به تصویب چنین متن نامتوازنی، خلاف روال دیرین خود عمل کرد.

ناکامی این قطعنامه در برخورد جدی با تهییج فلسطینی، با ناکامی شما در تأکید علیه تهییج و یهودستیزی و تروریسم مدیران و معلمان فلسطینی در آژانس رفاه و کار پناهندگان فلسطینی در خاور نزدیک سازمان ملل، که دولت شما در سال گذشته ۳۸۰ میلیون دلار صرف آن کرده، منافاتی ندارد. ما دادخواست‌های بسیاری با امضا و حمایت هزاران نفر از مردم جهان برای شما فرستادیم اما شما در اظهارات‌ خود فقط از این سازمان دفاع کردید و تشویق نمودید، اما پاسخگو[ی اقدامات‌اش] ندانستید. امیدوارم وقتی جدیدترین تحفه‌های تهییج آن‌لاین آن سازمان را افشا کردیم، شما هم رویکردتان را تغییر دهید.

۴. این قطعنامه اسرائیل را «مانع اصلی» صلح می‌داند و مسؤولیت را از فلسطینی‌ها سلب می‌کند

به‌رغم این واقعیت که فلسطینیان حاضر به مذاکره بدون پیش‌شرط نیستند، در دوره‌ی توقف شهرک‌سازی‌ها (۲۰۰۹ تا ۲۰۱۰) نیز حاضر به مذاکره نشدند، اصول چهارچوبی کری را رد کردند، و در عالی‌ترین سطوح نیز تهییج به تروریسم می‌کنند، اما در این قطعنامه مورد سرزنش قرار نمی‌گیرند. این قطعنامه در عوض اسرائیل را به خاطر شهرک‌سازی‌ها «مانع اصلی» صلح منصفانه و پایدار و جامع می‌داند.

۵. ناکامی در متمایزکردن شهرک‌سازی‌ها، جایگاهی در افکار عمومی اسرائیل ندارد

دولت اوباما، نابخردانه، و با نادیده‌گرفتن پارامترهای سال ۲۰۰۰ کلینتون، نابخردانه کوشید تا در مقابله با اکثریت قاطع مردم و احزاب سیاسی اسرائیل که محله‌ی یهودی و دیوار غربی و محله‌های یهودی اورشلیم شرقی نظیر «راموت» و «گیلو» را بخش جدایی‌ناپذیر اسرائیل می‌دانند، (که در این قطعنامه «اراضی اشغالی فلسطینی» دانسته شده‌) و اجتماعات یهودی اسرائیل در شهرک‌های بزرگی نظیر «گوش ایتزیون» را بخشی از اجماع اسرائیلی تلقی می‌کنند، خود را از این اکثریت قاطع، بیگانه نمود. ناکامی ایالات متحده در تمایز قائل شدن بین این‌ اراضی، و شهرک‌های منزوی و دورافتاده است که قطعنامه‌ی سازمان ملل را نزد افکار جامعه‌ی اسرائیلی به‌طور کامل نامقبول ساخته است.

برای مطالعه‌ی ادامه‌ی مقاله:
http://blogs.timesofisrael.com/joining-the-jackals-an-open-letter-to-amb-samantha-power-the-case-against-u-n-resolution-2334/