هیات اسرائیلی در سازمان ملل به رهبری دانی دانون، سفیر اسرائیل، در ۳۱ می ۲۰۱۶ کنفرانس ضدبایکوت را با حضور بالای شرکت کنندگان در مجمع عمومی سازمان ملل برگزار کرد. این کنفراس «بایکوت نه! ایجاد تفاهم» نام داشت و در حالی که بر نیاز به مبارزه موثرتر با کمپین بایکوت تاکید می کرد، در صدد بود تا درباره جنبش ضد بایکوت اطلاع رسانی کند.

اما سازمان دهندگان این کنفرانس در حالی که بر جنبش ضد بایکوت و تفاهم بیشتر با اسرائیل تاکید داشتند، گروه کوچکی از حامیان مخالفت با جنبش ضد بایکوت را بسیج کرد، و عمدتا روی مساله دانشجویان تمرکز کرد و مرکزیت و استمرار اساتید و مربیان دانشکده ها و دانشگاه ها را نادیده گرفت.
جاناتان گرینبلات رئیس اتحادیه ضد افترا، الن جانسن پژوهشگر ارشد بیکام انگلستان، و بسام عید بنیانگذار گروه نظارت بر حقوق بشر فلسطینی اظهارات مهمی ایراد کردند. پولستر فرانک لوتز نیز بر اساس داده هایی درباره نگرش دانشگاهیان نظراتی مطرح کرد و خواستار آن شد که طرفداران [جنبش بایکوت] با «زبانی دمکراتیک» سخن بگویند.

گرینبلات تاکید کرد که باید با جدیت تمام با جنبش بایکوت مقابله کرد زیرا این جنبش ایده ای است که راه حل مناقشات اسرائیلی/فلسطینی و صلح متقابل بین این دو ملت را کنار می گذارد. وی استمرار مشروعیت زدایی از اسرائیل در دانشگاه ها را تقبیح کرد و بر اهمیت مبارزه کامل با جنبش بایکوت تاکید کرد.

ما اما فکر می کنیم مبارزه کامل با جنبش بایکوت به «ایجاد تفاهم» در امریکا و همچنین خارج از امریکا و به ویژه با گروه هایی که در دانشگاه ها و چندین انجمن حرفه ای امریکایی با جنبش بایکوت مبارزه می کنند، مربوط می شود. اما دسترسی به این گروه ها، به ویژه با سابقه موفق بسیج اساتید و مربیان دانشگاهی، در اولویت سازمان دهندگان این کنفرانس نبود.

چیزی که این کنفرانس درک نکرد – به جز در چند تا از کارگاه های بعد از ظهر – این بود که سخنگویان مخالف با جنبش بایکوت اگر عمدتا اسرائیل را توجیه کنند یا فقط بر دانشجویان یا رهبران اجتماعات تمرکز کنند، تاثیر محدودی در دانشگاه ها خواهند داشت. اساتید و مربیانی که اطلاعات خوبی از نحوه فعالیت کالج ها و دانشگاه ها دارند و در صحن دانشگاه و سازمان های حرفه ای دانشگاهی خود از جایگاهی برخوردارند، تاثیر درازمدت خواهند داشت.

همچنین جای برداشتی مانند برداشت گرینبلات خالی بود که گفت «جنبش بایکوت سابقه طولانی» دارد و گروه قابل ملاحظه ای از همدلان و حامیان این جنبش تنها به بخش هایی از پیام جنبش بایکوت باور دارند اما انگیزه های پنهانی یا برنامه نهایی حنبش بایکوت را تصدیق نمی کنند. ضرورت استراتژیک برای مبارزه با جنبش بایکوت برای این دسته جذاب است چون بر بیان مداوم واقعیت ها و حقیقت ها بنا شده است.

و بالاخره چیزی که این کنفرانس کم داشت چندین سازمان استاد-محور بود که بر اساس باور مشترکی عمل کنند که معتقد است حلقه مفقوده در مبارزه کارآمد با جنبش بایکوت و ارائه روایت مخالف با آموزه جنبش بایکوت در دانشگاه ها، اساتید هستند. هیچ کدام از این اساتید دعوت نشده بودند. این سازمان ها – برای نمونه، شبکه فعالیت دانشگاهی و شورای دانشگاهی در حمایت از اسرائیل – به رغم تفاوت های مهمی که در چشم انداز و روش دارند، پیشرفت قابل توجه ای در بسیج اساتید علیه جنبش بایکوت داشته اند. شاهد این حرف من نامه نویسی و بسیج موفق اساتید در چندین دانشگاه و در واکنش به کمپین های جنبش بایکوت در سال های ۲۰۱۵-۲۰۱۶ (از جمله دانشگاه های مینه سوتا، کلمبیا، و دانشگاه میشیگان، دیربورن)، دادخواستی در مخالفت با جنبش بایکوت و با ۱۱۰۰ امضا، و پیروزی احتمالی نزدیک یا رقابت نزدیک در رای گیری اخیر انجمن انسان شناسی امریکا درباره بایکوت است.
جنبش بایکوت وانمود می کند که همه جا در حال پیشروی و پیروزی است. اما نیست. در طول دو سال گذشته، طبق آماری که «اسرائیل در ائتلاف دانشگاهی» انجام داده، ۷۷ کمپین بایکوت در دانشگاه های امریکا به راه افتاده، ۴۴ کمپین در ۲۰۱۴-۲۰۱۵ و پس از جنگ غزه، و ۳۳ تا (با کاهش ۲۵درصدی) در ۲۰۱۵-۲۰۱۶. واقعیت این است که جنبش بایکوت همانقدر که به پیروزی دست می یابد، همانقدر یا بیشتر در حال باخت است. از ۳۳ کمپینی که در ۲۰۱۵-۲۰۱۶ برگزار شد، ۱۷ تا کاملا شکست خورد، یا قطعنامه های آن به تعویق افتاد یا به رای گیری گذاشته نشد. سال پیش، از ۴۴ کمپین، ۳۲ تا کاملا شکست خورد، یا به تعویق افتاد یا به ثمر ننشست.

در دو سال گذشته، جنبش بایکوت فقط در ۲۲ تا از مجموع ۷۷ اقدام، کاملا موفق بوده است. این رقم حتی حد متوسط هم نیست. و این موفقیت ها منجر به هیچ تغییر محسوسی در سیاست های نهادینه نهادهای مربوطه نشد. هیچ تغییری؛‌ نه بایکوتی، نه خودداری از سرمایه گذاری. جنبش بایکوت عمدتا درباره سیاست نمادین و ژست های رادیکال است، و همچنین درباره دستکاری ماهرانه رسانه ها. هدف واقعی جنبش بایکوت آن است که آموزه هایی سیاسی درباره اسرائیل و خاورمیانه را در دانشگاه ها تزریق کند و اسرائیل را در اذهان نسل فعلی دانشجویی و رهبران آینده منفور جلوه دهد؛ هدف اش تاثیرگذاری بر سیاست های بنیادین نیست.

جنبش بایکوت همچنین مورد مخالفت انجمن های اساتید قرار دارد؛ شاید در این بخش است که جریان معکوس می شود. جنبش بایکوت پس از موفقیت هایی در انجمن مطالعات امریکا و انجمن مطالعات زنان و چندین انجمن کوچکتر مطالعات قومی، امسال با مخالفت های چشمگیری از سوی انجمن زبان مدرن و انجمن تاریخی امریکا و انجمن مطالعات بین الملل و انجمن جغرافی دانان امریکا و دیگران روبرو شده است. حتی در انجمن انسان شناسی امریکا که دیدگاه های جنبش بایکوت شدت و قوت ویژه ای پیدا می کند، توقع می رود اعضای آن رای قاطعی درباره مساله بایکوت بدهند.

بهترین راه برای مقابله با جنبش بایکوت آن است که مستقیما با ادعاهای کاذب آن مقابله کرد، سخن ایدئولوژیک را با نقد آن جواب داد، روایت صحیح تاریخی را در برابر روایت ایدئولوژیک نشاند، و واقعیت ها و ضد-ادعاها را با شهامت و پیوسته عرضه داشت. یکی از راه های مقابله با جنبش بایکوت آن است که علیه اخلالگری های این گروه در برنامه های دانشگاهی (که امسال به کرات روی داد) اعتراض کرد و از آزادی دانشگاهی و آزادی بیان برای همگان دفاع کرد. ما باور داریم که اساتید و مربیان دانشگاه ها بهترین منبع انجام این گونه اقدامات هستند و هر کنفرانس جدی ضد بایکوت باید میزبان سازمان هایی باشد که پیشتر در این زمینه سخت کار کرده اند و می بایست صداشان شنیده شود.