همچنان که یکی دیگر از دولت‌های ایالات متحده شانس خود را در حل مناقشات اسرائیل و فلسطینیان امتحان می‌کند، دلایل بیشتری به میان می‌آید که نشان می‌دهد فلسطینیان مایل‌اند معامله را به روش همیشگی پیش ببرند.

آخرین نمونه قرار است در نشست آتی کمیته‌ی میراث فرهنگی جهانی در خارکوف، هلند (۲-۱۲ ژوئیه)‌ و هنگامی صورت گیرد که فلسطینیان درخواست کرد خواهند شهر قدیم حبرون به عنوان منطقه‌ی میراث فرهنگی فلسطینیان ثبت شود. از این کمیته، که شاخه‌ای از یونسکو (سازمان فرهنگی و علمی و آموزشی سازمان ملل متحد) است، خواسته شده پیوند ۳۰۰۰ساله‌ی مردم یهود با این محل، که پدرشاهان و مادرشاهان قوم یهود در آن آرمیده‌اند، که پایتخت اول داود شاه، پیش از آن که پایتخت به اورشلیم منتقل شود، بوده را حذف نماید.

کارزاری که نه تنها برای باز-نویسی تاریخ، بلکه برای حذف آن در کار است، سال‌هاست در اولویت اهداف فلسطینیان قرار دارد. معروف است که یاسر عرفات، با صورتی عبوس، به پرزیدنت بیل کلینتون در مذاکرات کمپ دیوید در تابستان ۲۰۰۰ گفته است که اصلا این معبد در اورشلیم وجود نداشته است. گرچه تمرکز ایشان غالبا روی اورشلیم بوده، اما طی این رویکرد رویزیونیستی، فلسطینیان مدعی‌اند که آرامگاه راحل در بیت‌اللحم، مسجد بوده، و بنابرین یک بنای مقدس اسلامی است.

از ۱۹۹۶، و برای ده سال، دسته‌های گوناگونی به محل حمله برده‌اند و زائران یهودی را در معرض خطر قرار داده‌اند. در سال‌های اخیر، فلسطینیان به کمیته‌ی میراث فرهنگی جهانی روی آورده‌اند، که در ۲۰۱۰، هم آرامگاه راحل و هم آرامگاه پدرشاهان به نام مکان‌های مقدس فلسطینیان ثبت شد و از اسرائیل خواسته شده آنها را از لیست میراث فرهنگی ملی اسرائیل (بخوانید یهودی) خارج کنند.

فلسطینی‌ها و متحدان‌شان که هنوز در درون یونسکو برای باز-نویسی تاریخ فعالیت‌ می‌کنند، حدود یک سال پیش، ترتیب صدور قطعنامه‌ی شورای اجرایی این نهاد برای تغییر نام تپه‌ی معبد مقدس به نام عربی/اسلامی «حرم الشریف» و بازارچه‌ی دیوار غربی به «بازارچه‌ی البراق» را داد. این قطعنامه نه تنها پیوند یهودیات با این محل را از صفحات تاریخ پاک می‌کند، بلکه پیوند مسیحیان را با این مکان انکار می‌کند.

از جمله کشورهایی که به این قطعنامه رأی داده‌اند چندین کشور اروپایی از جمله فرانسه بوده است که اکثریت کاتولیک رومی آن به طور زندگی عیسی مسیح را با تپه‌ی معبد مقدس در پیوند می‌داند. این پیوند تاریخی، دست کم به زبان سازمان ملل، اکنون در حد ارتباط درجه‌ی دو نزول کرده است. هنگامی که یکی از دوستان من در آن زمان از یک دیپلمات اروپایی پرسید چرا کشور وی به چنین قطعنامه‌ای برای تغییر نام رأی داده، و او چگونه این اقدام را برای نوه‌های خود توضیح خواهد داد، دیپلمات مزبور دفاع ضعیفی کرد و گفت زبانی که در متن اولیه‌ی قطعنامه به کار برده شده بود از این بدتر بوده است.

دو قطعنامه‌ی دیگر یونسکو در خصوص اورشلیم هم در پی آمدند. و گرچه فرانسه، ایتالیا، و چند کشور دیگری که به قطعنامه‌های اولیه رأی داده بودند، رأی منفی یا ممتنع دادند، و گرچه این مقررات جدید به اهمیت شهر برای هر سه مذهب اذعان دارند، اما مانع فلسطینیان برای تلاش شبانه‌روزی در انکار پیوندهای اسرائيل/یهودی با این شهر نشده است. امید ضعیفی که در این میان باقی است رأی شورای اجرایی یونسکو در خصوص اورشلیم است با ۲۳ رأی مثبت، ۱۰ مخالف، و ۲۲ ممتنع.

فلسطینی‌ها غالبا این‌گونه‌ تلاش‌های بزن‌-در-رو برای مشروعیت‌زدایی از مالکیت یهودیان بر مکان‌های مقدس با این بهانه که اسرائیل به این امکان آسیب وارد کرده، معمولا به دلیل حفاری‌های باستان‌شناسی، و یا بهبود امنیت بنا به منظور حفظ امنیت زائران، گردشگران، و حاجیان پیش می‌برند. شهرت معتبر اسرائیل به عنوان رهبر جهانی در زمینه‌ی باستان‌شناسی به کنار، چنین حمله‌هایی به طور طبیعی در فلسطینیان مسافر جامعه‌ی جهانی، تأثیر بسیار دارد.

و به این ترتیب، تلاش در مشروعیت‌زدایی ادامه می‌یابد و این بار در خارکوف جایی که ۲۱ عضو کمیته‌ی میراث فرهنگی جهانی برای نشست چهل و یکم خود گرد خواهد آمد. اعضای این کمیته شامل شماری از متحدان فلسطینیان، که خود بخود به هر چیزی که از سوی تشکیلات خودگردان فلسطینی در رماالله طرح شده باشد رأی می‌دهد. از این گذشته، کشورهای دیگری نیز هستند، مثلا از اروپا، آفریقا، و آسیا، که می‌بایست پیام را شنیده باشند که چنین رگبار حمله‌های یک‌جانبه علیه اسرائیل، در داخل بدنه‌ی سازمان ملل و فرای آن، هیچ تأثیری در پیشبرد روند صلح ندارد.

آنتونیو گاترز دبیرکل تازه‌ی سازمان ملل هم‌اکنون تصریح کرده است که تنها انصاف، و نه تعصب و سیاست‌زدگی، از مسخ هویت سازمان ملل جلوگیری خواهد کرد. در سخنرانی خود در این موضوع، وی به روشنی رویکرد غیرمنصفانه علیه اسرائیل را در نظر داشته است.

با توجه به آنچه تا کنون از جلسه‌های حضوری پرزیدنت دونالد ترامپ با محمود عباس رهبر فلسطینیان شنیده‌ایم، فرد مؤخر علیه تقدیس ترور از راه پرداخت مقرری به تروریست‌های زندانی و خانواده‌ی ایشان و بمب‌گذاران انتحاری و علیه تهییجات بی‌پایان علیه اسرائیل و یهودیان هشدار داده است.

و در این مسیر، نیکی هیلی سفیر ایالات متحده در سازمان ملل بارها سیستم سازمان ملل و تأکید آن بر قطعنامه‌ها و اعلامیه‌های علیه اسرائیل را در مجمع عمومی در نیویورک، در یونسکوی پاریس، و به ویژه در شورای حقوق بشر ژنو مورد انتقاد قرار داده است.

فلسطینیان، چنانکه معروف است، «هنوز خبر را نشنیده‌اند». انکاری که بر آنها سلطه یافته، تأثیرات جدی بر تلاش‌های کنونی دولت برای ازسرگیری مذاکرات گذاشته و رویکرد تشکیلات خودگردان بر مبنای هیچ، در پاسخ به این تلاش‌ها، موانع جدی آفریده است. اگر آنها تنها بر اساس انکار آنچه همه به آن واقف‌اند عمل می‌کنند – پیوند یهودیت با اورشلیم، حبرون، و بیت‌اللحم – هرگز شرکای قابل اعتمادی برای همزیستی با نخواهند بود چه برسد به قرارداد واقعی صلح.

کمیته‌ی میراث فرهنگی جهانی می‌تواند در نشست خود در خارکوف، آب سرد واقعیت را بر چشم‌انداز دنیای فلسطینیان بریزد. و اگر چنین نکند، تاریخ را به مسخره گرفته است و ما را نه تنها به حل مناقشات نزدیک‌تر نکرده، بلکه دورتر رانده است.