بیش از ۷۰ سال پس از پایان هولوکاست، بازماندگان و خانواده های ایشان، سازمان های یهودی و اجتماعاتی از سراسر اروپا همچنان به دنبال استرداد اموال قربانیان هولوکاست هستند.

در ماه های گذشته، گام های مهمی برداشته شده است. در فوریه، مجلس صربستان لایحه ای را تصویب کرد که با فراهم کردن بودجه و استرداد اموال یهودیان صربستان در پیش از جنگ، به مساله اموال یهودیان بی-وارث خواهد پرداخت.

در همین ماه بود که مجلس لتونی نیز قانونی را تصویب کرد تا پنج ساختمان اشتراکی یهودی (دو کنیسه، دو مدرسه و یک خانه سالمندان) را به اجتماع یهودیان لتونی بازگرداند. نیز،‌ هزار بازمانده رومانیایی هولوکاست در اسرائیل، که بسیاری از ایشان با حقوق مستمری ۸۰۰ دلار در ماه زندگی می کنند، هر یک مبلغی بالغ بر ۱۷۰۰دلار دریافت کردند که از جمله اقدامات استرداد اموال اشتراکی یهودیان در رومانیا بود.

اما در این چند سال معدودی که بازماندگان در این جهان با ما هستند، کارهای بسیاری هست که باید انجام شوند.

سازمان استرداد اموال یهودیان در همین زمینه کمپین مردمی بزرگ و جدیدی را پیش از روز یادبود هولوکاست به راه می اندازد تا بازماندگان هولوکاست و نسل جوان را در تلاش برای استرداد اموال دزدیده شده از قربانیان هولوکاست متحد سازد.

«یهودا اورون» در کمپین «دعوت به اقدام» می گوید «من از نسل هایی که پس از هولوکاست به دنیا آمدند می خواهم تا مبارزه ای را که نسل ما آغاز کرده ادامه دهند».

بالغ بر ۳۰ سازمان عمده یهودی، و همچنین چهره های بین المللی، به این اقدام پیوسته اند.

چرا استرداد مهم است؟

استرداد مساله ای است فراتر از پول یا اموال. تصدیق تاریخ است و گاهی در راستای عدالت.

غارت اموال یهودیان بخش جدایی ناپذیری از هولوکاست بود.

یهودیان در صربستان و لتونی و رومانی و سراسر اروپا متحمل وحشت وصف-ناپذیری از سوی نازی ها و متحدان آنها شدند. این وحشت با تعرض به جوامع یهودی و سرقت اموال آنها آغاز شد، و در اکثر مواقع منجر به مرگ شد. تا تابستان ۱۹۴۲ رسما هیچ یهودی در صربستان باقی نمانده بود. از نزدیک به ۱۰۰ هزار یهودی در لتونی پیش از هولوکاست، تنها صدها نفر در سال ۱۹۴۴ در آن جا باقی ماندند. و دست کم ۲۷۰هزار یهودی رومانیایی نیز در هولوکاست کشته شدند.

پشت هر یک از استردادهای موفق امسال، داستان های فردی هست. هر خانه و هر محل کسب و هر کنیسه ای که بازپس داده شده، سنجه کوچکی از عدالت است. و پشت هر یک از این اموال نیز یک شخص، یک خانواده، و یک جامعه قربانی هولوکاست ایستاده است.

ما همه آن داستان های فردی را نخواهیم شنید، اما با پیگیری استرداد، می توانیم میراث آنهایی که از دست رفته اند را ثبت کنیم، به بازماندگان کمک کنیم، و به احیای اجتماعاتی که تخریب شدند کمک کنیم.

«اعلامیه ترزین»، که در ۲۰۰۹ به تایید ۴۷ کشور درآمده است، بر «اهمیت استرداد اموال اشتراکی و فردی که به قربانیان هولوکاست و دیگر قربانیان آزار و اذیت های نازی ها تعلق داشته» تاکید کرده و حکومت های امضاکننده را تشویق کرده «که هرگونه اقدامی برای جبران عواقب تصرف اموال … که بخشی از آزار و اذیت این افراد و گروه های معصوم بوده است، انجام گردد».

سازمان جهانی استرداد اموال یهودیان، که ۱۴ سازمان عمده و جهانی یهودی آن را نمایندگی می کنند، در چند سال گذشته اقدامات مجددی جهت تاکید بر استرداد هولوکاست در اروپای شرقی انجام داده است.

مسیر پیش رو، مسیر آسانی نیست. برخی کشورها قوانین یا برنامه های اولیه ای را تصویب کرده اند تا اموال اشتراکی یا شخصی یهودیان را بازگردانند. دیگران اما نه. در میان کشورهایی که به مساله اموال شخصی نپرداخته اند، لهستان را می توان نام برد که پیش از جنگ خانه بیش از سه میلیون یهودی بود.
حالا که بازماندگان یکی یکی از پیش ما می روند و خاطرات شان محو می شود، نوبت همه ما بازماندان و نسل آینده است که در این مبارزه برای عدالت تاریخی، متحد شویم.

خواهشمندیم با امضای این دادخواست، به «دعوت به اقدام» بپیوندید.