۱۲ ژوئن ۲۰۱۶ دهمین سالگرد جنگ اسرائيل و حزب الله است. هنگامی که گروه مستقر در لبنان که از سوی آمریکا گروه تروریستی به شمار می رود از مرز گذشت، سربازان اسرائیلی را غافلگیر کرد و ربود و بخش شمالی اسرائيل را به موشک بست، جنگ ۳۴ روزه در گرفت و منجر به تحقیقات و بازبینی های گسترده از سوی دولت اسرائيل و سازمان ملل متحد شد و چند نهاد دیگر شد. با این حال، این جنگ از یک زاویه، می بایست مورد تحلیل های بیشتر قرار گیرد: استفاده و سوء استفاده حزب الله از رسانه.

در طول جنگ اسرائيل و حزب الله در ۲۰۰۶، معلوم شد که گروه تروریستی از رسانه سوء استفاده می کند. یکی از تاکتیک های حزب الله استفاده تاکتیکی از مناطق مسکونی شهروندان برای پرتاب موشک و توپخانه و سوء استفاده عامدانه از این مناطق به عنوان سپر انسانی به منظور تبلیغات است. بسیاری از رسانه ها این تاکتیک را نفهمیدند و همراه با سازمان های غیردولتی ضداسرائيلی تبلیغات حزب الله را انعکاس دادند و وانمود کردند که اسرائيل بدون ملاحظه مناطق مسکونی را هدف قرار می دهد.

اما پس از چندی، دستشان رو شد. در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۶، روزنامه استرالیایی «هرالد سان» تصاویری را منتشر کرد که به صراحت اعضای حزب را نشان می داد که لباس غیرنظامی به تن داشتند و در مناطق مسکونی یکی از شهرهای مرزی لبنان با تسلیحات ضدهوایی کار می کردند. در برنامه ای که در ۲۴ ژوئن پخش شد، مجری سی. ان. ان. آندرسن کوپر اشاره کرد که حزب الله به رسانه ها تور «ساختگی» همراه با منظره های مناسب عکاسی از آمبولانس های از پیش آماده شده و آژیرکشان که دور یک منطقه معین می چرخیدند، ارائه می دهد. برنامه ساز سی.ان.ان چارلی مور این را «تبلیغات ناصادقانه و کارگردانی شده» خواند.

تلاش حزب الله در تأثیر بر مطبوعات، اگر بودجه ای که این گروه شیعه اسلامی برای تبلیغات هزینه می کند در نظر گرفته شود، عجیب نخواهد بود. در ژوئیه ۲۰۰۶ فرمانده حزب الله «شیخ نبیل قاووق» به نیویورک تایمز گفت «تأثیر سلاح مطبوعات کمتر از جنگ در میدان نیست.»

در تأیید این تاکتیک، حزب الله کانال تلویزیونی خود را دارد به نام «المنار»، که در ۱۰۰۱ راه اندازی شده است. المنار دارای پخش جهانی است و هنگام جنگ سال ۲۰۰۶ روزانه نزدیک به ۱۵-۱۰ میلیون بیننده داشته است. کسانی که در آن روزها این کانال را تماشا می کرده اند شاهد شعارهای «مرگ بر آمریکا» و کلیپ های موزیک، تبلیغات کالا، و سریال تلویزیونی یهودستیز «پروتکل بزرگان صهیون» که بر اساس داستان های عوام فریبانه دوران تزار ساخته شده، بوده اند.

همراه با دیگر رسانه های مرتبط با حزب الله، نظیر گروه رسانه ای لبنانی و رادیو النور، المنار در ۲۰۰۶ از سوی وزارت خزانه داری ایالات متحده در فهرست ویژه نهادهای تروریستی جهانی قرار گرفت. در بیانیه ای که به این مناسبت منتشر کرد، خاطرنشان کرد که «یکی از کارکنان المنار، تحت پوشش اشتغال در المنار در عملیات مقدماتی رهگیری حزب الله مشغول به کار است.»

بنا به نظر کارشناس تروریسم «ماتیو لویت» در انستیتوی سیاست شرق نزدیک واشنگتن، اتاق فکری در واشنگتن، این عملیات رهگیری به منظور «برنامه ریزی برای حمله حزب الله به مواضع اسرائيل پیش از عقب نشینی اسرائیل از لبنان {در ۲۰۰۰} به کار رفته است، و فیلم از حمله واقعی که آنزمان اتفاق افتاده، سپس برای تولید ویدئوهای تهییجی این گروه استفاده شده است».

علاوه بر آن، برای بکارگیری عملیات رسانه ای گسترده و پیشرفته، حزب الله با چاپلوسی نظر رسانه ها را جلب می کند.

خبرنگار نیویورک تایمز «نیل مک فارکوآر» در کتاب خود در ۲۰۰۹ «اداره روابط رسانه ای حزب الله زادروز شما را تبریک می گوید» اشاره می کند که حزب بخش ویژه ای دارد برای نفوذ و تأثیرگذاری در مطبوعات و حتی کارت های تبریک تولد و آرزوی موفقیت می فرستد. همچنین، «مایکل توتن» روزنامه نگار در مقاله خود «راهی به دروازه فاطمه» می نویسد که چگونه اولین بار اداره روابط رسانه ای حزب الله با وی تماس گرفته و به وی خوشامد گفته و برای وی مصاحبه هایی با نماینده های سازمان که به انگلیسی مکالمه می کرده اند ترتیب داده است، و لحن دوستانه ای داشته و موضوعاتی از پیش تعیین شده را با زیرکی برای مصاحبه ها پیشنهاد می داده است.

اما هنگامی که مهمانوازی ها کارگر نیفتاده، حزب الله دست به تهدید می زند. توتن می گوید هنگامی که وی جوکی را به صورت آنلاین درباره گروه تروریستی منتشر کرد، یکی از «افسران مطبوعاتی» حزب الله که سابق بر این رفتاری دوستانه داشته است، به او اشاره کرده است که گروه از محل زندگی وی باخبر است. برنامه ساز سی.ان.ان چارلی مور می گوید که وی و گروه فیلمبرداری اش هنگام بازدید از شهرهای مرزی لبنان در طول جنگ ۲۰۰۶ از سوی کارکنان حزب الله زیر نظر بوده اند. حزب الله اولین بار در دهه ۱۹۸۰ و به دنبال یک رشته حمله های تروریستی و آدم ربایی که که برخی متوجه روزنامه نگارانی از جمله تری آندرسو از اسوشیتدپرس که بیش از شش سال گروگان نگه داشته شد، شهرت یافت.

از جنگ ۲۰۰۶ به این سو، حزب الله نشانه ای از تغییر در ماهیت خود بروز نداده است. در ۲۰۱۲، همزمان که تحقیقاتی در خصوص قاچاق اسلحه حزب الله به شورشیان سوری مورد تحقیق قرار داشت، «رامی آیشا»، روزنامه نگار، رئیس وقت دفتر مجله تایمز در لبنان بود، ربوده شد، مضروب شد، و مورد بازجویی قرار گرفت. به گزارش خبرگزاری ناو (اکنون)، خبرگزاری لبنانی در بیروت، حزب الله یک کانال تلویزیون محلی، ام تی وی را زیر فشار قرار داد تا فیلمی را که در ۳ فوریه ۲۰۱۶ پخش شده بود و گروگان های حزب الله را در دست جبهه النصرت که با القائده در پیوند است نشان می دهد را سانسور کند.

ده سال پس از جنگ ۲۰۰۶، در حالیکه حزب الله همچنان به انباشت تسلیحاتی ادامه می دهد، جنگ تازه ای با اسرائيل قریب الوقوع است. و قابل پیش بینی است که دوباره اقدام به سوء استفاده از رسانه ها بکند. سؤال اما این است که آیا خبرنگاران با شهامتی پیدا خواهند شد که این تاکتیک را افشا کنند؟‌