من همیشه تعجب کرده ام که چرا یهودیان آمریکایی جوان اینقدر مورد انتقاد قرار می گیرند. بله، درست است که تعداد خداباوران در میان ما به تعداد کسانی است که به وجود هری پاتر باور دارند. درست است که عاشق پیتزای پپرونی هستیم و از مزه ماهی گفیلت (یکی غذای یهودی) متنفر، و احتمالأ نمی توانیم تورات کوچکی که به عنوان هدیه در مراسم جشن بار یا بات میتزوا (جشنی که یهودی ها برای به سن بلوغ رسیدن پسران می گیرند) دریافت کردیم پیدا کنیم. و بله، کاملأ درست است که تنها یک نفر از هر چهار نفر ما ارتباط قوی ای با اسرائیل دارد.
ولی در آخر، من همیشه باور داشته ام که تا جایی که زندگی خود را با در نظر داشتن ارزش های اصلی “حفاظت از جهان” – آزادی، برابری، عدالت اجتماعی- ادامه دهیم، وظایف خود به عنوان یهودیانی پیشرو در قرن 21 را به انجام رسانده ایم.
جدیدأ نظر من عوض شده است. نتیجه بحث کنگره درباره توافق ایران تأثیر قابل توجهی بر امنیت ایالات متحده، اسرائیل و دیگر کشور های جهان دارد. بسیاری از یهودیان جوان آمریکا، که خود نیز شامل آن ها می شوم، با کار کردن در موسسه های غذای رایگان و یا کمک مالی به خیریه ها در زمانی که به شدت تمام به نظرات و صدای آنان در واشنگتن نیاز است خود را گول می زنند.
یهودیان جوان آمریکایی دلایل زیادی برای داشتن افکار متضاد و تردیدآمیز درباره توافق ایران دارند. ما نسل “بله، ما می توانیم” هستیم، نسلی که مشتاق جامعه پسا-نژادی و پسا-حزبی ای بود که رییس جمهور اوباما نماینده آن به حساب می آمد. تعهد ما به اقدامات داخلی اوباما در باب بهداشت و درمان، اصلاح سیستم مهاجرت، حافظت از محیط زیست و توجه به حقوق همجنسگرایان باعث شده است که فارغ از تنازعات پیچیده آمریکا در دیگر نقاط جهان در آمریکا سرفراز باشیم.
ما به جمهوری خواهانی گوش می دهیم که استدلال های اغراق آمیزشان هر شانس همراه شدنی با آنان را از بین می برد. وقتی که می شنویم که مایک هوکابی ادعا می کند که اوباما اسرائیل را “به سوی درهای جهنم” هدایت می کند و یا اینکه تد کروز رییس جمهور را به عنوان “مدافع تروریست های افراطی اسلامی” توصیف می کند، از خجالت روی برمیگردانیم. طعمه گیری زشت جمهوری خواه ها و همچنین محافظه کاری اجتماعی آنان باعث می شود که هیچ راهی برای کنار آمدن با این حزب وجود نداشته باشد.
و سپس به نتانیاهو می رسیم؛ کسی که به اسرائیل تعهد دارد، اسرائیل را دوست دارد، و می خواهد از اسرائیل محافظت کند. ولی ما نمی توانیم دشمنی او با فلسطینی ها را ببخشیم. با شنیدن گفته او که هیچ دولت فلسطینی ای نباید وجود داشته باشد، حقیقتأ وحشت زده شدیم. می دانستیم که دوستان ما سخنان نتانیاهو را به منظور نژادپرست نشان دادن اسرائیل مورد استفاده قرار خواهند داد. نتانیاهو ارتباط ما با اسرائیل را دشوار ساخته، و در واقع، بسیاری از ما حس می کنیم که او به اسرائیل خیانت کرده است.
درک ما از تاریخ به تجربیات زندگی خود ما محدود است. ما در کتاب های مدرسه درباره هولوکاست خوانده ایم و می توانیم تعداد یهودیان کشته شده در اردوگاه ها را از حفظ بگوییم، ولی امنیت و آزادی ما در آمریکا، درک شر مطلق را دشوار می سازد. برای بسیاری از ما، یهود ستیزی تنها خود را در لطیفه های احمقانه نشان می دهد، نه قتل عام.
بر همین اساس، سکوت ما دربرابر قضاوت کردن توافق ایران قابل درک، و شاید حتی قابل توجیه باشد. ولی تأثیرات این توافق برای دور ماندن و تصمیم نگرفتن یهودیان جوان بیش از حد زیاد است. بی تفاوتی سیاسی یک مزیت است، مزیتی که تنها برای افرادی وجود دارد که در کشوری زندگی نمی کنند که صرف وجود آن مورد بحث و جدل است.
موضع خود من در برابر توافق چیست؟ با شک و تردید به آن می نگرم. در این مرحله، بسیاری از جنبه های ترسناک توافق توسط روزنامه نگاران و سیاست مداران تکرار شده اند، ولی هشدار های موجود را باید باز هم تکرار کرد: تحت این توافق، نزدیک به 150 میلیارد دلار از دارایی های بلوکه شده ایران به رژیم ایران باز می گردند، که بدون شک از این سرمایه برای کمک کردن به سازمان های تروریستی در جهان استفاده خواهد کرد. و اگر ایران با موفقیت غرب را متقاعد کند که به توافق پایبند بوده است، این کشور، با رهبری که همیشه می گوید که “راهی بجز نابودی اسرائیل وجود ندارد” بدون شک در کمتر از یک دهه به بمب اتم دست خواهد یافت.
ولی هدف من این نیست که خوانندگان را مجبور به قبول کردن دیدگاه خود کنم. طرفداران توافق استدلال های قوی بسیاری دارند. در واقع، هدف من این است که از بسیاری که دور از این موضوع نشسته و نذاره گر هستند، درخواست کنم که به یکی از مهمترین مباحث سیاسی عصر ما بپیوندند. این نسل ما است که باید با عواقب چنین توافقی زندگی کند، عواقبی که اهمیت بسیاری برای تنها دولت یهودی در این کره خاکی دارند.
تاریخ مردم یهود، داستان مردمانی است که پس از دو هزارسال عذاب کشیدن، هنوز هم خاموش نشده اند. ما سوال می پرسیم، ما شک میکنیم، ما بحث می کنیم، و ما مخالفت می کنیم. در ماه پیش رو، کنگره به توافق رأی خواهد داد. جهان به نظاره ما نشسته است. حال زمان آن است که یهودیان آمریکایی جوان موضع خود را مشخص کنند.