ما اینجا ایستاده ایم، یهودی و غیریهودی. از اسرائيل و از سراسر اروپا، تا اعتراض خود را ابراز کنیم و بپرسیم چرا به جای آن که آنچه در واقع می بایست بکند، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، تشویق به کشتار می کند، تشویق به ترور می کند، تشویق به ظلم می کند.

و خیال نداریم بیش از این ساکت بمانیم.

این، شورای حقوق بشر نیست. این در واقع به شورایی برای حقوق تروریستی تبدیل شده است.
در ده سال گذشته، شورا ۵۵ قطعنامه در باره نقض حقوق بشر در سراسر جهان صادر کرده است؛ سراسر جهان؛ با تمام زدوخوردهای پایان ناپذیرش. در طول همین ده سال، همین شورا ۶۲ قطعنامه علیه اسرائيل صادر کرده است. ۷ قطعنامه بیشتر از آن چه درباره تمام جهان صادر کرده است.

در طول این ده سال، اسرائيل دائم مورد حمله تروریست هایی که به قتل غیرنظامیان – زنان، کودکان، سالمندان دست زده اند، بوده است.

دشمنان ما اساس انسان بودن را به شوخی گرفته اند، و همزمان ما سعی داریم از دولتی دموکراتیک مراقبت کنیم و بالاترین استانداردهای قوانین بین المللی را رعایت نماییم.

ما با سازمان بنیانگرای تروریست اسلامی روبرو هستیم که می خواهند یهودی ها را فقط به این خاطر که یهودی اند، بکشند.

ما با ایران و دست نشانده های تروریست اش روبرو هستیم که بارها و بارها اعلام کرده اند هدف شان نابودی اسرائیل است.

و با شصت و دو قطعنامه از سوی سازمانی روبرو هستیم که جهان را با نام خود، شورای حقوق بشر، فریب می دهد.

چهارصدهزار نفر در سوریه به قتل رسیده اند، ده ها هزار نفر در عراق، لیبی، افغانستان به قتل رسیده اند – و شورا همچنان اسرائيل را محکوم می کند.

در رواندا، سودان، و سرتاسر خاورمیانه به زن ها تجاوز می کنند – و شورا اسرائيل را محکوم می کند.

در عراق مردم را گردن می زنند و زن ها را به بردگی می برند – و شورا اسرائیل را محکوم می کند.

سه میلیون نفر در سوریه بی خانمان شده اند – شورا اسرائیل را محکوم می کند.

«ایتام هنکین» و «نعما هنکین» از «نیریا»، در اول اکتبر ۲۰۱۵ با تیراندازی از ماشین در حال حرکت کشته شدند

«ایتام هنکین» و «نعما هنکین» از «نیریا»، در اول اکتبر ۲۰۱۵ با تیراندازی از ماشین در حال حرکت کشته شدند

قربانیان مناقشات اسرائيلی ها و فلسطینیان در رده ۴۹ فهرست قربانیان زدوخوردهای جهان قرار دارد. اما تنها یک کشور، و همان یک کشور است در شورای حقوق بشر، علیه اش فقره ویژه در دستور کار تعیین شده است.

اجازه بدهید فقره شماره ۷ دستور کار را خدمت شما معرفی کنم:‌ فقره شماره ۷ می فرماید در هر نشست شورا می بایست – حتی اگر هیچ اتفاقی نیفتاده باشد، حتی اگر هیچ سندی موجود نباشد – وضعیت حقوق بشر در اسرائيل را به بحث بگذارد.

چرا؟

زیرا دیگر حتی تلاش هم نمی کنند حمایت خود از تروریسم حماس، حزب الله، چاقوزن های خیابانی را پنهان کنند.

«دفنا مئیر»، در حمله ای به خانه وی در «اوتنیئل» در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۶ کشته شد

«دفنا مئیر»، در حمله ای به خانه وی در «اوتنیئل» در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۶ کشته شد

زیرا حتی دیگر تلاش نمی کنند تظاهر به اعتراض بکنند.

زیرا دیگر حتی تلاش نمی کنند واقعیت اسرائيل ستیزی خود، یهودستیزی خود، و عدالت ستیزی خود را پنهان کنند.

امروز در ژنو، شورا شش فقره بحث ضداسرائيلی دیگر در دستور کار دارد. هر یک از دیگری مزخرف تر. از دیگری خصمانه تر. بی اساس تر از فقره دیگر. و در مورد دشمنان ما، بزرگترین خاطیان نقض حقوق بشر در روی زمین، طبق معمول، هیچ قطعنامه ای صادر نمی شود، هیچ محکومیتی، حتی یک کلمه.

در شش ماه گذشته، تروریست ها در خیابان های اسرائيل جا خوش کرده اند، به کودکانمان شلیک کرده اند، زنان و سالمندانمان را چاقو زده اند، با اتوموبیل هاشان به ما حمله کرده اند.

«ایتام» و «نعاما هنکین» سرباز نبودند. زن و شوهری بودند که همراه با چهار فرزندشان در اتوموبیل خود به سوی خانه می رفتند. پدر و مادر کشته شدند. بچه ها زخمی شدند.

«دفنا مئیر»، مادر شش فرزند، وقتی کشته شد که در دربندی خانه اش ایستاده بود، از دختر کوچکش محافظت می کرد که مبادا او هم کشته شود.

«آلون باکال» در تل آویو به ضرب گلوله به قتل رسید. ۲۶ ساله بود. داوطلب یک سازمان بشردوستانه. او از آنهایی بود که بهشان می گویند «فعال حقوق بشر».

«آلون باکال»، قربانی تیراندازی در اول ژانویه ۲۰۱۶ در تل آویو

«آلون باکال»، قربانی تیراندازی در اول ژانویه ۲۰۱۶ در تل آویو

ببینیم شورای حقوق بشر با مرگ یک فعال حقوق بشر چگونه روبرو می شود؟ از قاتل حمایت می کنند.

برخوردی که شورا با اسرائيل دارد، بسیار از فراتر از تبعیض است. تعصب کورکورانه است. دیوانگی است.

من پسر یکی از بازمانده هولوکاست ام. اجازه بدهید در باره یهودستیزی دو سه کلمه به شما بگویم:

یهودستیزها، در این زمان، هرگز اذعان نمی کنند که یهودستیز هستند. همیشه نامی دیگر به آن می دهند. و در این دو هزار سال گذشته، ما یاد گرفته ایم که مهم نیست به چه نامی خود را می نامند. مهم این است که به چه کاری دست می زنند. و آنچه امروز در اینجا می کنند، در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، همان یهودستیزی خُلّص و قدیمی خودمان است.

در خاورمیانه تنها یک کشور دموکراتیک وجود دارد.

تنها یک کشور در خاورمیانه وجود دارد که حقوق اقلیت ها در آن رعایت می شود. حقوق زن ها رعایت می شود، حقوق همجنسگرایان، حق آزادی بیان همه افراد، آزادی مذهب، و آزادی حرکت.

تنها یک کشور در خاورمیانه وجود دارد که ارتش آن مصمم به رعایت قوانین بین المللی، حقوق بشر، و استانداردهای اخلاقی است و هیچ ارتشی در جهان در این باب به پای آن نمی رسد.

و این همان کشوری است که شورای حقوق بشر سازمان ملل لاینقطع به آن حمله می کند.

خطاب من به دبیر کل سازمان ملل متحد، بان کی-مون است – این سازمان زیر فرمان شما اداره می شود. مال شماست. چرا اجازه می دهید سازمانی که به یهودیان به خاطر یهودی بودنشان حمله می کند، زیر حکم شما کار کند؟ وقت آن است که گامی بردارید بر اساس اخلاق.

خطاب من به اعضای کنگره ایالات متحده آمریکاست – آمریکا بزرگترین تامین کننده مالی سازمان ملل متحد است – چرا اجازه می دهید پول آمریکا خرج سازمانی بشود که بدون وقفه برای تروریسم بنیانگرای اسلامی انگیزه ایجاد می کند؟

امروز، نامه ای به دوستان اسرائيل در کنگره نوشتم و از ایشان خواستم که تامین مالی سازمان ملل متحد را مشروط به توقف تبعیض شورای حقوق بشر علیه اسرائيل بنمایند.

خطاب من به اتحادیه اروپاست و تمام کشورهای دموکراتیک:‌ اجازه ندهید اخلاق، بیش از این مخدوش شود. شما قادرید از این سازمان طلب مسؤولیت پذیری بکنید، وظیفه شما این است که چنین کنید.

ماده ۷ قطعنامه جهانی حقوق بشر می گوید:

همه در برابر قانون برابرند و بدون هیچ تبعیضی، شامل مراقبت مساوی قانونی می شوند. همه حق دارند از مراقبت برابر علیه تبعیض و نقض این قطعنامه و علیه هر گونه تحریک به چنین تبعیضاتی برخوردار باشند.

اگر ملت های جهان به این قطعنامه و به تعهدات خود صادقانه توجه کنند، می بایست بر اساس آن عمل نمایند. وقت آن رسیده که به تبعیضات شورای حقوق بشر سازمان ملل علیه اسرائيل پایان داده شود.

زیرا که اسرائیل دیگر به سکوت تمایل ندارد.