از نقطه نظر کوردها، رفراندم استقلال که مدت‌های مدید به تعویق افتاده بود، در سپتامبر گذشته، وقت‌اش رسیده بود که برگزار شود. رئیس جمهور جدید ایالات متحده در گذشته به صراحت در مورد حقوق کوردها، و ظاهرا با خشونت در خصوص ایران، سخن می‌گفت. سه سال جنگ علیه داعش داشت به ثمر می‌نشست، ‌و آخرین نواحی تحت کنترل داعش یکی پس از دیگری شکست می‌خوردند و سهم کوردها در هزینه‌های خونینی که داده می‌شد، از همه بیشتر بود. از همه مهم‌تر، پشمرگه‌های کورد در محل تنها کسانی بودند که کنترل مناطق شمال و غرب عراق که ساکنان مختلط قومی دارد را در دست داشتند.

یک ماه بعد، تصمیم مسعود بارزانی رئیس دولت اقلیم کوردستان در عراق، برای برگزاری رفراندم استقلال، به نظر اشتباه می‌نماید. دولت ایالات متحده برخوردی کاملا خنثی دارد اما این برخورد ضربه‌ای محکم به کوردهاست که باور داشتند ایالات متحده با تلاش ایشان در راستای خودمختاری مخالف نیست. پیروزی سریع و غیرمنتظره‌ی ارتش عراق در باز پس گرفتن کرکوک، شهری با پیشینه‌ی درگیری‌های طولانی، و منابع غنی نفتی، نه تنها یکی از سرمایه‌های کوردستان را از وی می‌گیرد بلکه اعتبار نظامی پیشمرگه‌ها که در ده‌ ساله‌ی گذشته افزایش یافته بود را نیز از میان می‌برد. این تحولات مأیوس‌ کننده با تهدیدهای (قابل پیش‌بینی) ترکیه و ایران تشدید می‌شوند.

گرچه شرایط بسیار وخیم می‌نماید، تلاش بنیامین نتانیاهو نخست وزیر در حمایت از هدف کوردها شاید هنوز محکوم به شکست نباشد. کوردها همچنان قلمرویی را تحت کنترل دارند که از منطقه‌ی رسمی متعلق به اقلیم کورستان فرا می‌رود و نیروهای مسلح غربی برای حفظ آن در کنار دارند. نیروهای عراقی از عملیات علیه داعش خسته‌ و فرسوده‌‌اند و میان نیروهای امنیتی عراقی تحت حمایت ایالات متحده و شبه‌نظامیان گوناگون شیعی، به خصوص آنها که تحت پشتیبانی ایران هستند، شکاف افتاده است. ارتباط ترکیه با دو تا از متحدان مهم غربی خود، ایالات متحده و آلمان، در چند ماه گذشته دشوار بوده است. اردوغان در حمله به کوردها، با احتیاط و اکراه عمل خواهد کرد. اما شاید مهم‌تر از همه این باشد که روسیه به استقلال کوردها نگاه مثبت دارد، و اعلام کرده است که در بخش نفت و گاز کوردستان سرمایه‌گذاری خواهد کرد و به دشمنی تاریخی و مشترک علیه ترکیه دامن زد.

در این موقعیت، به هم زدن توازن به نفع کوردها البته که ممکن است. یک موضع صریح از ایالات متحده در حمایت از کوردها شاید به تنهایی کافی باشد؛ اگر به همراه روسیه باشد، از اقدام نظامی ترکیه و ایران نیز پیشگیری خواهد کرد. نخست وزیر عراق، عبادی، که از حمایت داخلی اندکی برخوردار است، امکان مخالفت شدید با ایالات متحده ندارد. همچنان که جنگ‌های سوریه و عراق در حال اتمام هستند، و ایران با شدت در حال استحکام نفوذ خود در هر دوی این کشورها است، پنجره‌ای برای ایجاد یک متحد قوی که مانع [اقدامات ایران] شود همچنان باز است – فعلا.

گذشته از منطق استراتژیک، حمایت‌های اسرائيل، و یهودیان به طور کل، می‌بایست در حمایت از کوردها به دلایل عمیق اخلاقی به صراحت بیان شود. ملتی به جمعیت سه میلیون نفر دست کم یک قرن است که خواهان استقلال هستند، و پرزیدنت وودرو ویلسون از ۱۹۱۹ از خواسته‌ی آنان حمایت کرده است. رواداری مذهبی کوردها و حقوق زنان،‌ و نیز وفاداری بی‌اجر و پاداش ایشان به غرب، از ایشان یک دوست و یک سرمایه‌ی در حال زوال در خاورمیانه می‌سازد.

ابهام رفتاری ایالات متحده در مقابل استقلال کوردها می‌بایست همین حالا متوقف شود، و ما یهودیان می‌بایست قوی‌ترین حامیان آنها باشیم.