شانس این را یافتم که در مجمع ملی اخیر پیشاهنگان پسر آمریکا که در ویرجینیای غربی، به همراه سی هزار شرکت‌کننده‌ی نوجوان و چند هزار از کارکنان داوطلب متعهد که رهبران بزرگسال جمع بودند تشکیل شد، شرکت داشته باشم.

در بیست سال گذشته در تمام مجمع‌های سالانه‌ی پیشاهنگی شرکت کرده‌ام و در برنامه‌ریزی‌های آموزشی یهودی و برگزاری مراسم شبات، مشاوره با پیشاهنگ‌ها، و تشویق و حمایت از کارکنان و مدیریت بحران و همراه یک تیم متکثر و بسیار حرفه‌ای روحانی همکاری کرده‌ام. اعضای تیم آموزشگر شامل روحانیان و دیگر راهنمایانی از کاتولیسم رومی، مورمون، مسلمان، مذاهب ارتدکس شرقی و نیز شاخه‌های مختلف پروتستان مجموعه‌‌ای غنی از ساختار جامعه‌ی کنونی آمریکا ساخته است. همچنین در ویرجینیای غربی یک خاخام، یک خواننده‌ی سرودهای مذهبی، و یک دانشجوی ارشد خاخامی و همچنین اعضای غیرروحانی کمیته‌ی ملی یهودی پیشاهنگی جزو همکاران من به شمار می‌آمدند. در فرصت آینده‌ نیز مشتاق شرکت در گردهمایی‌های پیشاهنگی خواهم بود.

نقطه‌ی اوج هر یک از این گردهمایی‌های ملی پیشاهنگی برای پیشاهنگان و آموزشگران گوش دادن به سخنان حکیمانه، راهنمود، و انگیزه‌بخش رئیس جمهور ایالات متحده است که رئیس افتخاری پیشاهنگان پسر آمریکا نیز هست. از ۱۹۳۷ تا کنون تمام رؤسای جمهور به سخنرانی در گردهمایی پیشاهنگان دعوت شده‌اند.

خوش‌وقتم که به اطلاع برسانم سخنان حکیمانه، راهنمودها و انگیزه‌بخشی‌ها‌ی رئیس جمهور در گردهمایی ب‌اس‌آ ۲۰۱۷ نیز همچنان برقرار بود. مفتخر بودم که میزبان قرائت عمومی نامه‌ی ۱۷۹۰ جورج واشنگتن به «مجامع مذهبی عبری» نیوپورت از رئود آیلند باشم. پدر ملت ما در عبارات مشهور خویش چنین نوشت:

«اکنون زمانی که رواداری از امتیازات بخشی از جامعه بود که از میراث حقوق طبیعی خود بهره‌ می‌بردند به سر رسیده است، زیرا خوشبختانه دولت ایالات متحده که قائل به مصونیت اهانت، و همدستی در تعقیب و آزار نیست، تنها شرط‌ اش آن است که مردمی که در سایه‌ی امنیت کشور زندگی می‌کنند معیارهای شهروند شایسته را در تمام فرصت‌های ممکن و ملموس به بهترین وجه اجرا نمایند».

واشنگتن از جامعه‌ی اولیه‌ی یهودیان آمریکا به گرمی استقبال کرد و به فصل محبوب خود از کتاب مقدس را در متن ارجاع داد:

«چنان بادا که فرزندان آدم بر روی زمین از الطاف دیگر ساکنان زمین برخوردار باشند و هر کس در امنیت و آرامش زیر سایه‌ی تاک و درختان انجیر خویش آزاد نشسته باشد و دلیلی برای واهمه نداشته باشد. چنین بادا که پدر تمامی مواهب، بر مسیر ما نور بیافشاند و نه ظلمت، و هر یک از ما را در راه‌های چندین گانه‌ی خود، و در زمان موعود و به گونه‌ی پایا و مانا خوشحال و خشنود کرده و مثمر ثمری سازد».

نامه، با لحنی دلنشین و به صدای محکم از سوی چارلز دبلیو. دالگیست دوم از سالت لیک سیتی، کمیسیونر ملی پیشاهنگان پسر آمریکایی، یعنی بزرگترین مقام داوطلبانه‌ی پیشاهنگی میهن است، خوانده شد. قرائت نامه باعث هیجان و بحث‌های گسترده شد و جمعیتی حدود صدها نفر، از جمله پیشاهنگان، کارکنان، کارکنان تکمیلی ارتشی را جذب کرد. حاضران از تمامی سطوح ملی بودند و به همان اندازه‌ی میهن، دارای تنوع فرهنگی، سیاسی، مذهبی بودند.

با معرفی سخنران معتبر مراسم، اشاره کردم که تنوع و تکثر مذهبی، تعاون، همدلی، و عشق متقابل، چنانکه در میان کارکنان حوزه‌ی مذهبی که من مفتخر به اداره‌ی آن‌م موجود است، و مانند روحیه‌ی حاکم به نهاد پیشاهنگان پسر آمریکا به طور کل، اکنون به خوبی جا افتاده و بدل به هنجار شده است. در ۱۹۷۰، چنین فضایی برای یهودیان و دیگر آمریکایی‌ها بسیار کمتر از این قابل تصور بود. قوانین جاافتاده‌ی تکثر مذهب که امروزه بر جامعه‌ی آمریکا و نیز بر نهاد پیشاهنگی پسران سایه انداخته، تا حدود زیادی مدیون رهبری پرزیدنت جورج واشنگتن است: «قائل به مصونیت اهانت و همدستی با تعقیب و آزار نیست». برای آمریکایی‌ها، دیگر«رواداری» بزرگترین ویژگی اخلاقی نیست.

به این ترتیب، می‌توان گفت که روشن‌بینی، رهنمود، و انگیزه‌بخشی ریاست جمهوری در مجمع ملی پیشاهنگان پسر آمریکا در ۲۰۱۷، به کلی غایب نبود.

گرچه پا جای پای جورج واشنگتن گذاشتن، از هر نظر که بنگری، سهل نیست، سخنرانی بحث برانگیز این مجمع که از سوی جانشین کنونی وی به عنوان رئیس جمهور ایالات متحده ادا شد، از جنبه‌های بیشمار، به شدت دلسرد کننده بود. در این مورد، در میان کارکنان مجمع که با من همکاری می‌کردند هیچ گفتگویی پیش نیامد. گرچه به هیچ عنوان ادعا نمی‌کنم که این عکس العمل عمومی بود، اما حتی در میان کسانی که با افتخار خود را از حامیان سرسخت ترامپ می‌دانند، ابراز می‌کردند که سخنرانی رئیس جمهور به هیچ عنوان مناسب نبود. از این گذشته، تقریبا همه (از جمله کسانی که خود را حامی سرسخت ترامپ می‌دانستند) می‌گفتند که برای اولین بار در طول هشتاد سال، نگران نامناسب بودن سخنان رئیس جمهور بوده‌اند: هم از نقطه نظر محتوا و هم زبان آن.

و البته، به جای آن خود را مقید به متن از پیش تنظیم شده‌ی سخنرانی بکند (و در نتیجه نمونه‌ای از دیسیپلین فردی و اخلاقی مقابل پیشاهنگان بگذارد)، رئیس جمهور این مراسم را به تظاهرات سیاسی تبدیل کرد. پرسید «کدام احمقی می‌خواهد ساکن واشنگتن باشد» (زبانی که در میان پیشاهنگان مجاز نیست)، و به «اخبار بی اساس (فیک نیوز)» حمله کرد و پیشاهنگان را ترغیب کرد که به ستون پایه‌ی آزادی‌های مدنی و اساس دموکراسی آمریکایی بی اعتماد باشند. وی به همتای پیشین خود، رئیس جمهور ایالات متحده اهانت کرد و رقیب خود در کارزار انتخابی را تحقیر کرد، یکی از وزرای کابینه که در کنار وی ایستاده بود را تهدید کرد و مخاطبان نوجوان و تأثیرپذیر خود را دستمایه‌ی آزار و مغزشویی قرار داده و تبدیل به جمعیتی کرد که به اشاره‌ی او هورا بکشند و شعار بدهند و آه بکشند و گاه هو کنند.

رهبری نهاد پیشاهنگی پسران آمریکا، همیشه کوشیده از جانبداری سیاسی بر کنار باشد، و حتی پیشاهنگان را تشویق می‌کند تا زمانی که دوره‌ی پیشاهنگی را می‌گذرانند در مراسم سیاسی شرکت نکنند. پیش از سخنرانی رئیس جمهور، به پیشاهنگان هشدار داده شده بود شعار ندهند، هو نکنند و پلاکارد با خود به محل سخنرانی نیاورند. و همچنین طی یک متن بسیار جزئی‌نگر و دقیق، هشدار داده شده بود که حمل سیب، پرتقال، و دیگر «میوه‌های قابل پرتاب» در طول سخنرانی رئیس جمهور به محل استادیوم مجاز نیست…

متن کامل را در لینک زیر مطالع کنید
http://blogs.timesofisrael.com/to-bigotry-no-sanction/