آیا رئیس جمهور (آمریکا) واقعا آماده است اجازه بدهد متنی که فلسطینیان تنظیم کردهاند جهان را علیه کشور یهودی بشوراند؟

دولت (آمریکا) هشت سال وقت داشت نگرانیهای خود از توسعهی شهرکها را، به اسرائيل ابراز کند، هشت سال وقت داشت تا از نفوذ استثنایی بر متحدان کلیدی خود در خاورمیانه استفاده کند تا برای تغییر سیاست، اورشلیم را زیر فشار بگذارند.

اگر – و همچنان که این متن نوشته میشود، «اگر» – دولت آماده بود، که شاید هنوز هست، تا از وتوی خود در سازمان ملل استفاده نکند و اجازه دهد قطعنامهای که فلسطینیان تنظمیم کردهاند در شورای امنیت سازمان ملل به تصویب برسد، و شهرکسازی را محکوم کرده و راه را برای فشارهای سیاسی و اقتصادی بینالمللی تازهای علیه اسرائیل باز کند، در واقع روشی را پیش گرفته تا کارنامهی دو دورهی قابل تقدیر دولتی که از اسرائيل در برابر نقشآفرینان بینالمللی بدخواه اسرائيل را مخدوش کند. به واقع علیه اسرائيل، جانب نیروهای منفی را گرفته است.

روش خود را عوض کرده و تعهدات و مواضع پیشین خود را به تمسخر گرفته است، بهخصوص در وتوی قطعنامهای مشابه، پنج سال پیش، که در توضیح گفت شورای امنیت محل مناسب بررسی مسائل این چنین، که میبایست میان طرفین مناقشه حل شود (سوزان رایس، سفیر وقت ایالات متحده در سازمان ملل اشاره کرد که وتوی آن قطعنامه «نمیبایست به عنوان حمایت از شهرکسازی برداشت شود بلکه به این معناست که «متأسفانه قطعنامه این خطر را دارد که موضع هر دو طرف دشوار سازد و امکان مذاکره میان طرفین را کاهش دهد.»)

و این احتمال هست که بیتوجه به دقایق مسألهی شهرکسازی، در این مورد بخصوص، اهداف خود را زیر پا گذاشته باشد، که متأسفانه معمولا نیز همین میشود.

هشت سال تمام، تمامی ساخت و سازهای بعد از خطوطی که پیش از ۱۹۶۷ تعیین شده بودند را به شدت محکوم کرد و تفاوتی میان ساختمانهایی که در داخل محدودهی قلمرو خاورمیانه، که فلسطینیان قصد تشکیل دولت خود را داشتند، و ساختمانهایی که در اورشلیم و یا نزدیک به خطوط پیش از ۱۹۶۷ بنا میشدند، و حتی خود فلسطینیان نیز میدانستند که امکان تشکیل دولت در آن نقاط را ندارند، در نظر نمیگرفت. این محکومسازیهای یکپارچه و بدون استثنا بسیاری در میان جامعهی اصلی اسرائيل را ناراضی میکرد. اینان کسانی بودند که از ساختمانسازی در نقاطی که باعث میشد فلسطینیان در یک آیندهی احتمالی برای جدایی از اسرائیل دچار مشکل شوند را حمایت نمیکرد اما از ساختمانسازی در بلوکهای معین شهرکها به شدت حمایت میکرد. و به این ترتیب، سیاست مزبور به دولت اوباما و هدف آن در فشار بر اسرائیل برای برنامههای آینده، آسیب میرساند.

در هفتهها و ماههای آخر، دولت (آمریکا) بارها اشاره کرده است که ممکن است مانع فعالیتهای ضدشهرکسازی سازمان ملل نشود، بخصوص هنگامی که جان کری وزیر خارجه در ماه جاری علنا پروژههای شهرکسازی را با شدت تمام در «فوروم سابان» محکوم کرد و قول داد تنها در صورتی که قطعنامهای «تبعیضآمیز، و ناعادلانه و به منظور مشروعیتزدایی از اسرائيل در کار باشد، آن را وتو کند.»

آیا دولت خود را قانع کرده است متن مصری که چهارشنبهی گذشته تسلیم شد، قطعنامهای غیرتبعیضآمیز و عادلانه بوده و میبایست به طور منطقی اجازهی تصویب بیابد؟ اگر چنین است، و البته بار دیگر ما در ابهام نگه داشته شدهایم، اسرائيل به صراحت مخالف این نظر است. سفیر اسرائیل در سازمان ملل، دانی دانون، متن این قطعنامه را «شرمآور» خوانده است. بنیامین نتانیاهو نخست وزیر علنا از ایالات متحده درخواست وتوی آن را کرد.

دوری گلد، که همین اواخر مدیرکل وزارت خارجه بود روز جمعه به تایمز اسرائیل گفت زبانی که در این متن بکار گرفته شده و خواهان آن است که «تمام دولتها … در روابط مربوطهی خود، میان سرزمین اسرائيل و زمینهای اشغالی از ۱۹۶۷ به بعد، تمایز قائل شوند» از تمامی فعالیتهای جسورانهای که در سراسر جهان برای بایکوت، مشروعیتزدایی، و تحریم اسرائیل انجام میشود، پشتیبانی میکند. از این گذشته، دوری گلد اشاره کرد، با حمایت ضمنی از قطعنامهای که شهرکسازی را «فاقد مشروعیت قانونی» میداند چنین به نظر میرسد که ایالات متحده موضع پیشین خود را نفی میکند و تصمیم گرفته است که شهرکها را «غیر قانونی» بداند و نه قانونی – انحراف پنهان اما بسیار مهم زیرا دیگر کشورها و سازمانها در رابطه با بایکوت، موضع ایالات متحده را در نظر میگرفتند.

شماری چند از مقامات رسمی اسرائیل در روزهای گذشته مدعی شده بودند که اوباما قصد دارد اجازهی تصویب قطعنامه را بدهد و کری آماده بوده است که روز پنجشنبه در بارهی این تغییر موضع اساسی ایالات متحده سخنرانی کند، اما در همین هنگام با تماس تلفنی پرزیدنت ترامپ، مصر رأی خود را از قطعنامه بیرون کشیده است. به گزارش کانال ۲، یکی از مقامات اسرائیلی گفته است «اسرائیل آگاه شد دولت آمریکا قطعنامه را وتو نخواهد کرد». این چیزی به جز یک برنامهریزی دیپلماتیک برای «حمله» به نتانیاهو و شهرکها از سوی اوباما نبود، و اگر ترامپ به کمک نشتافته بود، احتمال موفقیت آن زیاد بود. از سوی دیگر، منبع دیگری خبر داده است که به سامانتا پاور سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد در مورد چگونگی رأیدهی در صورت احتمال خروج مصر از قطعنامه، راهنماییهای لازم نشده بود.

متن کامل را در لینک زیر مشاهده کنید
http://www.timesofisrael.com/the-un-resolution-that-could-redefine-obamas-legacy-on-israel/