چندی پیش به صرف ناهار و دیدار با گروهی از زنان نویسنده ایرانی تبار مقیم اسرائیل دعوت شدم و با کمال میل و رغبت زیاد این دعوت را پذیرفتم زیرا که فرصتی مناسب بود برای آشنایی بیشتر با گروه خانمهای نویسنده که بخوبی کتابهایشان را میشناسم ولی هنوز فرصت نبوده با همه آنها از نزدیک آشنا بشوم.

خانم پریچهر ثانی که نویسنده دو کتاب موفق و پر فروش «خروس ایرانی‌‌» و «نامه های عاشقانه از تهران» هستند میزبان این گرد هم آیی بودند و خود ریاست این گروه نویسندگان زن را برعهده دارند.

قبل از ظهر با خانم نویسنده نسرین نامدار نویسنده کتاب «سکه های طلای صنوبرخانم» بן طرف شهر کفارصابا حرکت کردیم. در ورودی ساختمان، خانم شانی فریدان که کتاب زیبای «زیر فرش ایرانی» را به رشته تحریر در آورده را ملاقات کرده و با یکدیگر وارد ساختمان شدیم،
وارد آسانسور شدیم، به طبقه مورد نظر که رسیدیم با باز شدن درب آسانسور بوی خوش و اشتها برانگیز غذای اصیل ایرانی، به مشام می‌رسید و عطر آن تمام ساختمان را فرا گرفته بود

خانم پریچهر با لبخند گرم و آغوش باز ما را به داخل دعوت کردند. خانمهای نویسندگان: یافا کنعانی ساسون متولد شهر اراک، نویسنده کتاب «زن سرکش و نا فرمان»، خانم اتی صیونیت زاده و بزرگ شده شهر تویسرکان، نویسنده دو کتاب « سیب سرخ» و «سی ستاره»، خانم لیزی ازولایی متولد شهر خوانسار، نگارنده کتاب «دختری جوان از دره خوانسار»، خانم تالیا العازار متولد تهران که نابینا متولد شده است ولی هیچ عاملی نتوانسته ایشان را از پیشرفت و موفقیت باز دارد و کتاب «زندگی پیچ در پیچ من» را به نگارش در آورده اند.

نویسنده جوان و زیبا رویی که به این گروه اضافه شده ژولیت شیلیان هستند. ایشان اخیرأ کتابی به بازار کتاب ارائه نموده بنام «شیگع»، کتابی نیمه فلسفی و سراسر ساخته ذهن و خیال نویسنده است. توضیحی و تجزیه و تحلیل راههایی برای بدست آوردن روشنایی و رسیدن به خوشبختی روحانی است.

بهنگام ورود به منزل هنر دوستی و هنر پروری میزبان بسیار جلوه میکند. سبک تزیین خانه، گل‌های گلدان در بالکن با صفا که با سلیقه به خوبی پرورش داده شده اند و قابهای زیبای روی دیوار از چشم مهمانها غافل نمی مانند و این نشانه علاقه خانم پری ثانی به هنرهای دستی است‌ که نظر مرا بسیار بخود جلب کرد.

بعد از دقایق کوتاهی با کمال خوشوقتی خود را در میان گروهی یافتم که بسیار یکدست و یاور یکدیگر هستند، هدف یکسان دارند و اگر هم در زمینه ای توافقی نیست در آن مورد تبادل نظر میشود.



(عکس: یاسمین شالوم متحده)



زنان ایرانی در طول تاریخ دارای شجاعت، قدرت فکری و خواهان آزادگی در فکر و اندیشه بوده اند.

چهل سال از انقلاب اسلامی ایران میگذرد. انقلابی که تقریبأ اکثریت مردم ایران در رخ دادن آن شرکت نداشتند. در بیرون از خاک ایران برای ایران تقدیر سیاهی نوشته شد ولی آنقدر فرهنگ ایران و ایرانی قوی، پایدار و استوار است که هیچ قدرتی نمی‌تواند در آن خدشه ای وارد کند.‌ نویسندگان ایرانی تبار ساکن اسرائیل هم بر این عقیده هستند که باید هر چه بیشتر فرهنگ ایرانی را به مردم اسرائیل و سایر کشورهای جهان بشناسانیم.

خوشبختانه فرزندان امروز ایرانی مشتاق آگاه شدن و دانستن از فرهنگ باستان ایران هستند. شعرا و نویسندگان قبل از این سالهای دردناک را میشناسند و با افتخار از آنها یاد میکنند. زیرا که نه تنها این چهل سال نمی‌تواند اثری در فرهنگ اصیل ایرانی بگذارد حتی چهار صد سال هم اثری بر آن داشته باشد.

تعجبی نیست که در کشور اسرائیل کتابهای نوشته شده بدست نویسندگان ایرانی تبار ساکن اسرائیل، مدت کوتاهی بعد از انتشار در بین پر فروش ترین کتابها قرار میگیرند، برنده جوایزی از وزارت آموزش و پرورش میشوند و به چند زبان زنده دنیا ترجمه میشوند.

من و دوستانم بعنوان افرادی یهودی هنوز هم با شنیدن اسم ایران و شهر زادگاهمان احساساتی میشویم. هر روز تشنه شنیدن خبر خوبی و نور امیدی از ایران هستیم. من زاده شهر گلپایگان هستم، صدای علی اکبر گلپایگانی و شجریان را گوش میدهم و بی اختیار قطره های اشک سرازیر می‌شوند.

دلم میخواهد داد بزنم، فریاد بزنم بر سر سیاستمداران و جدایی اندازان بین دو ملتی که با هم دوستی دیرینه دارند، قلبهایشان بهم نزدیک است و دارای نکات مشترک مثبت زیادی هستند.

دلم میخواهد آزادانه به کشوری که در آن زاده شده ام مسافرت کنم و دوستان ایرانی خود را در اسرائیل میزبان باشم.

فرهنگ و ادبیات ایران بسیار غنی و عمیق است. آرزو داشتم عبادت صبحگاهی را با اشعار سهراب سپهری شروع کنم، با شنیدن صدای آواز پرندگان که بر روی شاخه های درختان نشسته اند صبحانه صرف کنم و نیمه روز را با اشعار فروغ فرخزاد و مهدی اخوان ثالث به ظهر برسانم، ظهر گاه رادیو را روشن کنم، دکلمه های گل‌های رنگارنگ روح مرا نوازش بدهد و آرامش یابم، بعد از آن کتابی بدست بگیرم، ورقه هایش را بو کنم، لذت ببرم و چیزهایی بیاموزم، دعای قبل از خوابم اشعار حافظ شیرازی و مولانا باشند و با پیانوی انوشیروان روحانی بخواب بروم.

بقول روان شاد پدرم که حب و علاقه به ایران و عشق بی انتهای او به کشور اسرائیل از خصوصیات بارز او بود:

افسوس که این مزرعه را آب گرفته!!

مطمئن و امیدوار هستم که بزودی شاهد آزادی ایران و ایرانیان آزاده خواه باشیم.