نیویورک تایمز در فهرست سناتورهای مخالف توافق ایران، یهودیت را به عنوان عامل مهم دشمنی با قرارداد هسته ای معرفی کرد.

در نسخه اصلی این فهرست که روز پنجشنبه منتشر شد، ستونی با تیتر «یهودی؟» «البته» با هایلایت زرد (زرد!) قرار داشت. ستونی دیگری تجمع یهودی های ساکن حوزه هر سناتور را تخمین می زد. حوزه های با سکونت بیش از مقدار معمول در آمریکا نیز هایلایت زرد شده بود.

در معرفی این فهرست که تیتر آن «سناتورها علیه توافق با ایران» بود اما نیویورک تایمز به راحتی فراموش می کند بگوید شمار سناتورهای یهودی مخالف توافق از مخالفان آن بیشتر است.

آلیسیا پارلاپیانو می نویسد «با این که شمار سناتورهای یهودی موافق قرارداد در کنگره بیشتر از مخالفان آن است، دموکرات های مخالف آن یا یهودی اند و یا نماینده یهودیان حوزه خود است». عصر پنجشنبه، نیویورک تایمز این فهرست را با حذف ستون «یهودی؟» اصلاح کرد و اشتباهی را که در معرفی فهرست وارد شده بود به این شکل اصلاح کرد: «اگر چه شمار بیشتر نماینده های یهودی کنگره در موافقت به قرارداد رای داده اند، از 23 نماینده دموکرات که مخالف توافق اند، 15 نفر یهودی اند».
در واقع تنها 8 نفر از نمایندگانی که در مخالفت با توافق رای داده اند یهودی اند.

هایلایت زرد یهودیت قانونگزاران و حوزه هاشان و یا در واقع کل فهرست داد می زند «مقاله نفوذی». در جوویش تایم ایجنسی ما سر این که یهودی بودن یک سناتور موضوع مربوط است یا نامربوط بحثی نداریم. پوشش سیاسی خبری ما بر مدار یهودیت ما می چرخد. اما اگر یهودی بودن مهم باشد از زاویه که رای داده شود مهم است.

تا پیش از رای موافق به توافق، سناتور جری ندلر، اظهار داشت این تصمیم اهمیت زیادی برای تمام نمایندگان کنگره و به ویژه برای نمایندگان یهود دارد.».

دبی واسرمن شولتز، نماینده مجلس، رای موافق خود به توافق را «عمیقا شخصی» خواند و در حالی که بغض گلویش را گرفته بود گفت به عنوان یک «مادر یهود» به چنین تصمیمی رسیده است.

آلن گریسون، امضای موافق را با افزودن عبارتی به عبری پای برگه گذاشت به این معنا: یک صلح بد بهتر از یک جنگ خوب است.

این قانونگزاران همه یهودی اند، و هر کدام نماینده حوزه ای با شمار چشمگیری از جمعیت یهودی اند و هر یک از به یهودی بودن خود مستقیم یا غیرمستقیم در توضیح حمایت خود از قرارداد ایران اشاره کرده اند.
اگر ج ت آ را بخوانید می بینید که نه تنها من آمار را نگه داشته ام بلکه این آمار را در پوشش خبری مان نیز منتشر کرده ایم. نیویورک تایمز این کار را اما نکرده است.

آنچه برای من بیش از همه جالب است این است که گوناگونی و تنوع عقاید سیاسی در جامعه یهود است. چاک شومر سناتور مخالف قرارداد که خود را به محافظت منافع اسرائیل گماشته است و واسرمن شولتز که دغدغه یهودستیزی ایران را دارد، طیف های مختلف سیاسی این جامعه اند.

فهرست نیویورک تایمز، باید گفت که جامع نیست. بیشتر شبیه به یک اعلام جرم است. جریان چیست؟