هفته‌ی گذشته در دانشکده‌ی اقتصاد لندن سخنرانی ریچارد فالک در خصوص مناقشات خاورمیانه برگزار شد. اگر از گذشته‌ی ریچارد فالک چیزی نمی‌دانید، او همان کسی است که گفت مسؤول بمب‌گذاری ماراتون بستون، تل‌آویو است.

وی با عباراتی با شکوه کتاب یهودستیز «گیلعاد آتزمون» که ادعا دارد یهودیان «تنها مردمی هستند که قادر بوده‌اند ملتی را بر اساس هویت نژادپرستی، توسعه‌طلبی، نسل‌کشی را ایجاد کرده و تداوم دهند»، و آتزمون را به عنوان مردی که داستان خود را «با صداقتی راسخ» به قلم آورده، توصیف کرد.

وی از حذف نظرهایی در وبلاگ خویش که می‌گفت داستانی جعلی «پروتکل بزرگان صیون» که تزار به یهودیان نسبت داد «توصیف دقیق آنچه امروز روی می‌دهد است». و این تمام داستان نیست.

فالک از سوی نخست وزیر وقت، دیوید کامرون به خاطر کاریکاتور سگی با کلاه کیپه که به مجسمه‌ی عدالت می‌شاشد، محکوم شد.

مسؤولان دانشکده‌ی اقتصاد لندن به طور قطع می‌دانند ریچارد فالک کیست و نیز می‌دانند چه‌ مطالبی را در مورد یهودیان نوشته و یا تأیید کرده است.

این را می‌دانیم زیرا مدارک کامل شامل جزئیات از نوشته‌ها و حمایت‌های یهودی‌ستیز وی برای ایشان ارسال کرده‌ایم.

ما مشابه‌ همین پرونده را برای دانشکده‌ی میدلسکس و دانشکده‌ی شرق لندن فرستادیم که فالک در آنجا هم قرار سخنرانی داشت.

هر دوی این دانشکده‌ها از خواندن آن مطالب حیرت کرده و سخنرانی‌های وی را لغو کردند. عجیب این جاست که دانشکده‌ی اقتصاد لندن تصمیم به برگزاری سخنرانی و میزبانی از فالک گرفت.

این تصمیم را با علم به آن که دانشجویان یهودی این دانشکده را می‌رنجاند،‌ و خطری که حضور وی در جذب مخاطبان یهودی‌ستیز دارد،‌ اتخاذ کرد.

این است آنچه دقیقا روی داد – آتزمون آمد و دانشجویان یهودی را آزار داد و به ایشان پیشنهاد کرد مطالبی در انکار هولوکاست بخوانند و به ایشان گفت «یهودیان از آلمان به دلیل بدرفتاری خود اخراج شدند».

پس از حضور فالک، اتحادیه‌ی دانشجویان یهودی گفت «دانشکده از مسؤولیت خود در مراقبت از دانشجویان یهودی کوتاهی کرده است».

من موافقم.

دانشجویان یهودی با احساس ناامنی و بی‌پناهی در دانشکده‌ی خود رها شدند.

این دانشجویان اکنون در حالی به کلاس‌های خود می‌روند که می‌دانند مسؤولان آموزش ایشان یهودی‌ستیزی را تحمل کرده و به یهودستیزان بلندگویی برای ترویج عقاید می‌دهند.

برای همین است که من به دانشجویان پیشنهاد کردم، با توجه به شرایط کنونی، به دنبال دانشگاه دیگری باشند.

اگر دانشگاهی در این کشور قادر نیست فضای دانشگاه را برای دانشجویان یهودی امن نگه دارد، چگونه می‌توانیم این محل را برای آموزش به دانشجویان یهودی پیشنهاد کنیم؟

ما می‌بایست در این خصوص کاملا صریح و شفاف باشیم که دانشکده‌ای وجود دارد که دانشجویان یهودی «نمی‌بایست» آنجا باشند، و نمی‌بایست چنین باشد.

با این حال، نه تنها دانشکده‌ی اقتصاد لندن از مسؤولیت خود در محافظت، کوتاهی کرد، بلکه تصمیم به چشم‌پوشی از نگرانی‌هایی که دیگران در خصوص دانشجویان به این دانشکده عرضه کرد، گرفت. این، تنها به معنای چشم‌پوشی و کوتاهی نیست. این انتخابی است عامدانه در پشت کردن به صدای دانشجویان یهودی.

من تصمیم دارم در آینده‌ی نزدیک با مسؤولان دانشکده گفتگویی داشته باشم و نگرانی‌های خود را ابراز کنم.

به ایشان دقیقا توضیح خواهم داد که چرا دانشجویان یهودی از حضور فالک آزرده و اهانت دیده‌اند و امیدوارم که مسؤولان دانشگاه در آینده به این نگرانی‌ها توجه نشان دهند.

چنین مقوله‌ای جایی برای دفاع از خود نیست. اگر دانشکده‌ی اقتصاد لندن می‌خواهد فضایی پذیرا برای همه‌ی دانشجویان از هر نژاد و مذهبی ایجاد کند، می‌بایست نژادپرستی را در دانشگاه خود راه ندهد.