چند ساعتی به «یوم طوو» در ایالات متحده مانده و دارم سعی می کنم این لحظات خوش باقی مانده را با نوه های ام سپری کنم. اما خبری از اسرائیل چشمم را می گیرد. چون موضوع خبر درباره کسی همسن نوه های من است، مجبور شدم دوبار بخوانم تا مطمئن شوم که چه نوشته شده و با عجله این مطلب را ننویسم.

خبر درباره این بود که مقامات اسرائیلی چند روز پیش یک دختربچه ۱۲ساله فلسطینی را آزاد کرده اند که پس از اقدام به قتل یک مرد اسرائیلی به مدت کوتاهی بازداشت شده بود.

«دیما الواوی» به خاطر بیگناه بودن آزاد نشد. بل بر عکس، وی آزادانه و مغرورانه تاکید کرده که چاقو همراه خود داشته و قصد داشته تا مرتکب قتل شود. وی به این خاطر آزاد شد که حکومت اسرائیل مرعوب انتقادات بین المللی بابت زندانی کردن این دختر شده بود.

البته خطر اینجاست که آزادی وی می تواند تبدیل به یک بدآموزی شود. مقامات فلسطینی و حماس چون می دانستند که اسرائیلی ها جرات زندانی کردن تروریست های خردسال را ندارند، سعی می کنند از نوجوانان برای حمله ها استفاده کنند. طبق گزارش نیویورک تایمز، نزدیک به ۱۰۰ تروریست فلسطینی ۱۳ یا ۱۴ ساله همینک در زندان های اسرائیل هستند. باید انتظار داشت که این رقم در آینده بیشتر شود.

دیما الواوی تروریست به دنیا نیامد. وی اینگونه تربیت شده است. وی در مدارس فلسطینی آموزش دیده است؛ یعنی جایی که به بچه ها می باورانند که یهودی ها شیطانی هستند و کشتن آن ها نه تنها موجه که وظیفه است. وی به مساجدی می رفته که امامان اش نفرت را وعظ می کنند. وی مخاطب شبکه های تلویزیونی و رادیویی فلسطینی ای بوده که تروریست ها را «شهید» و «قهرمان» می دانند.

پس جای تعجب ندارد که وی به گزارشگران گفته که «رویا»ی وی «شهیدشدن» است. دیما ادعا نکرده که به خاطر سیاست های اسرائیل یا «اشغال» زادگاه وی «تحریک» شده است. که البته حرف پوچی می بود، چون زادگاه وی حلحول است که توسط تشکیلات خودگران فلسطینی اشغال شده و نه اسرائیل. طبق گزارش تایمز، دیما «گفت وی تحت تاثیر دیگر فلسطینی های جوانی بوده که به سربازان و غیرنظامیان اسرائیلی چاقو زده یا اقدام به چاقوزدن کرده اند».

به بیان دیگر، دیما در فرهنگ یهودستیزی و خشونت بزرگ شده است، و اقدامات وی دقیقا همین تاثیرات را نشان می دهند.

این فرهنگ زمانی خود را به طور کامل نشان داد که دیما به زادگاه اش در حلحول بازگشت. نیویورک تایمز صحنه را چنین توصیف می کند: «از دیما همچون یک قهرمان استقبال شد. … پارچه-نوشته های بزرگ با مضمون خوشآمدگویی جلوی خانه اش آویخته شده، و از بلندگوها موسیقی پخش می شد، و کاروان ماشین ها نیز برای اش بوق می زدند».

موافقم، کار مناسبی نبود که دختر ۱۲ یا ۱۳ساله را در کنار مجرمان بزرگسال زندانی کرد. و البته اسرائیل چنین کاری نمی کند. دیما در واقع به نیویورک تایمز گفت دو ماهی که پشت میله ها سپری کرده «خوب بوده چون اجازه داشته با دیگر دخترهای زندانی بازی کند».

از سوی دیگر، این نیز از نظر من کار مناسبی نیست که بگذاریم قاتلان جوان چون جوان هستند، از عواقب کارشان مصون بمانند.

نظام قضایی آمریکا سال هاست که نوجوانانی که مرتکب جرائم جدی می شوند را پاسخگوی عمل شان می داند. طبق گفته تحلیلگر CNN، فیلیپ هالووی، «نزدیک به ۲۰۰ هزار کودک آمریکایی هر سال مانند بزرگسالان دادگاهی و زندانی می شوند». در بسیاری از ایالات ها،‌هیچ محدودیت سنی ای برای دادگاهی کردن نوجوانان وجود ندارد.

این یعنی اگر دیما الواوی این کار را در آمریکا کرده بود، به احتمال زیاد در دادگاه بزرگسالان با اتهام های جدی جنایی روبرو می شد، نه این که توی اتاق نشیمن خانه اش بستنی بخورد و با گزارشگران حرف بزند.

اقرار می کنم که هیچ پاسخ ساده ای برای این سؤال وجود ندارد؛ این که با دختر ۱۲ساله فلسطینی که قصد داشته یهودیان را بکشد، چه باید کرد. اما می توانم به چند نکته مفید اشاره کنم:

• حکومت ایالات متحده می تواند کمک های آتی خود به فلسطینی ها را مشروط به این سازد که تشکیلان خودگردان فلسطینی به تحریک و فتنه جویی در مدارس و رسانه ها پایان دهد.

• مقامات ایالات متحده اعلام کنند که از هیچ شهر فلسطینی ای – از جمله حلحول – دیدار نخواهند کرد، چون در این شهرها از تروریست ها قدردانی به عمل می آید.

• رهبران یهودی آمریکا می توانند از هر گونه تماس با مقامات فلسطینی خودداری کرده تا تحریک ها و فتنه انگیزی ها پایان یابد.

این ها پیشنهادهای اولیه هستند. بی شک قدم های دیگری هم هست. من از یک چیز مطمئن ام: آزادگذاشتن قاتلان، پاسخ مساله نیست.