چرا از میان همه شهرها، همه جاها، اسلامیست ها به پاریس حمله کردند؟

از پایه شروع کنیم. برای چیزی می جنگند. برای چیزی بزرگ، چیزی که ارزش مردن دارد. چیزی آنقدر با ارزش که به تصور آنها، ارزش کشتار دیگر آدم ها را دارد. و آن چیز با پاریس ربط دارد.

اما پاریس، چیست؟

پاریس پایتخت مد، غذا، و هنر است. شهر رواداری و آزادی است. و مهم تر از همه اینها، پاریس مهد آزادی اجتماعی است.

به همین خاطر پاریس هدف حمله است.

نه به خاطر سیاست های دولتش، بلکه به خاطر اصول و ارزش های مردمش.

ارزش هایی نظیر «مردم آزاد و برابر به دنیا آمده اند و آزاد و برابر زندگی خواهند کرد» و «آزادی بیان فکر و عقیده از با ارزش ترین حقوق مردم است» – برگرفته از فلسفه پیشرو از قطعنامه 1789 پاریس در حقوق مردم، که البته اندکی جنسیت-زده است. این قطعنامه همچنین شامل ارجاعاتی به ایمان است، نظیر «هیچ کس نمی بایست به خاطر عقیده اش، حتی عقیده مذهبی اش محکوم شود».

این همان چیزی است که مهاجم ها با آن مخالف اند. همان چیزی که اسلامیست ها – شمار زیادی از پیروان اسلام سیاسی – با سرسختی با آن مخالفند. آزادی از مذهب.

ما آمریکایی ها، اسرائیلی ها، که به سیاست های حقوق بشری معتقدیم، می بایست بدانیم که این تهاجم را به خوبی دریابیم: این تهاجمی به ارزش های ماست. آنچه مورد هجوم قرار گرفته، فرهنگ است. از سر اتفاق نیست که اولین شهری که داعش تصمیم گرفت مهر هجومش را بر آن بزند، پایتخت اندیشه غربی است.

چرا پاریس؟ زیرا پاریس خود ماییم.