ابن میمون می گوید رسم بر این است که از روش هشانا تا یوم کیپور با سخاوتی بسیار بیش از دیگر ایام سال صدقه بدهید.
من از اعضای کلوب واشنگتن کمیته امور عمومی آمریکا-اسرائیلی(آیپک)ام، و امسال کمک مالی خود به این کمیته را به 3600 دلار افزایش داده ام. شاید بگویید انتخاب آیپک برای یک خاخام به عنوان خیریه، انتخاب عجیبی است. و با در نظر داشتن زیان هفته گذشته که شاید بزرگترین زیان آیپک باشد، زمانبندی کمک مالی من نیز به نظر عجیب می آید، اما بیاد داشته باشیم آیپک روابط آمریکا-اسرائیل را تقویت، و از این راه امنیت یهودیان آمریکا و اسرائیل را تامین می کند. با پشت سر داشتن سالگرد 11/9 در هفته ای که گذشت، روشن است که اگر آمریکا را با دشمنانش تنها بگذاریم، در سواحل خودش به او حمله می کنند. داشتن متحدی نظیر اسرائیل که در همسایگی تیره ترین مناطق جهان برای حفظ آزادی می جنگد، امنیت آمریکا را بیش از پیش تامین خواهد کرد.
یکی از معروفترین اتهام های ضد-یهود می گوید یهودیان از پشت پرده کانادا را اداره می کنند. وقتی نفوذ آیپک افزایش یافت، گفته شد که کنگره آمریکا را یهودیان اداره می کنند. فراموش نکرده ایم که مقاله ای بدنام، توماس فریدمن پس از سخنرانی بی بی نتانیاهو در کنگره، و تشویق ایستادۀ حضار از وی، نوشت «(سناتورها) از سوی لابی اسرائیل خریداری شده بودند»!
اخیرا، آیپک مورد انتقادهای شدید قرار گرفته است. آیپک و اعضایش – از جمله خود من – برای لغو توافق با ایران که به باور ما برای امنیت جهانی خطرناک است، به لابی های شدید دست زدیم. بسیاری بر این عقیده اند که تصویب قرارداد ضربۀ محکمی به شهرت آیپک به عنوان قوی ترین لابی آمریکا زده است. سناتور پیشین و حامی قرارداد، رابرت وکسلر گفته است: «زور یک گوریل 800-تنی به این است که تصور می رود آنقدر قوی است که کسی با او کشتی نخواهد گرفت. اما اگر این گوریل 800-تنی کشتی بگیرد و ببازد، آن وقت است که عامل ایجاد ترس به شدت تضعیف می شود». یکی از خبرنگاران هارتز، خمی شالیو، به نظر آماده است مرگ آیپک را اعلام کند، آنجا که می نویسد: «آیپک و موسسات یهود پشتیبان آن شکست خورده اند و در این شکی نیست. این شکست، چه از بیرون برنامه ریزی شده باشد، و چه نتیجه تاکتیک های اشتباه باشد، فرقی نمی کند. برای سازمانی که ادعا می کند روی هر دو حزب عمده آمریکا نفوذ و تاثیر گسترده دارد، جلب رای تنها چهار تن از سناتورهای دموکرات و ده دوازده نماینده مجلس برای مقابله با قراردادی که تمام موجودیت اسرائیل را تهدید می کند، خیلی ناچیز است.»
من نظری کاملن متفاوت دارم.
شش ماه پیش، یک شهروند معمولی آمریکایی حتی نمی توانست ایران را روی نقشه نشان دهد. نمی دانستند ایران بزرگترین دولت حامی تروریسم است. نمی دانستند چهار آمریکایی در زندان های ایران به سر می برند. نمی دانستند در ایران، شعار مرگ بر آمریکا داده می شود و در تظاهرات دولتی پرچم آمریکا به آتش کشیده می شود. نمی دانستند بیش از 500 سرباز آمریکایی در عراق با بمب هایی که از ایران برای کشتن آمریکایی ها ارسال شده بود کشته شده اند. شش ماه پیش بزرگترین معضل که آمریکایی ها با آن روبرو بودند، بیمه درمانی، قوانین مهاجرت، اقتصاد، و ازدواج با همجنس بود. ایران در این لیست نبود. امروز نام ایران در لیست نگرانی های همه وارد شده است.
آموزش آمریکایی ها در باره ایران از پیروزی های آیپک است.
شش ماه پیش، آمریکایی ها نگران مذاکرات دولت اوباما نبودند و نام لوزان سوئیس را نشنیده بودند. مساله این نبود که موافق قراردادند یا مخالف آن، حتی مساله این نبودند که به قرارداد بی اعتنا باشند. مساله این بود که آمریکایی ها خبر نداشتند. هیچ کس اهمیت این مساله را برایشان توضیح نداده بود. زمانی که رئیس جمهور امضای قرارداد را اعلام کرد، ساعت 7 صبح ساعت شرق امریکا، و 4 صبح کالیفرنیا بود. به این نمی گویند ساعت معمول اخبار. شش ماه بعد، آمریکایی هایی که پیش از آن اطلاعات اندکی در زمینه سیاست خارجی داشتند، حالا همه در باره قرارداد با ایران صاحبنظرند و می توان ساعت ها در مورد مهلت 24 روزه پیش از بازرسی و قراردادهای انضمامی مخفی که به ایران اجازه غیرمتعارف خود-بازرسی هسته ای می دهد فاکت بیاورند.
پیروزی آیپک تبدیل توافق هسته ای با ایران به اولویت های جامعه آمریکا است.
آیپک نه تنها توافق ایران را دغدغه نخست جامعه آمریکا کرده است، بلکه باعث شد اکثریت آمریکایی ها، از جمهوریخواه تا دموکرات همه این توافق را به عنوان یک قرارداد غیرقابل قبول رد کنند. همه پرسی پشت همه پرسی نشان داد که هر چه بیشتر آمریکایی ها در باره توافق می آموزند، بیشتر به این باور می رسند که این توافق نمی بایست اجرایی بشود. هر چقدر کاخ سفید تلاش کرد تعریف خود را از توافق به مردم بقبولاند، به نظر می رسید مردم تعریف دیگری را باور دارند. مردم آمریکا تعریف آیپک از قرارداد را به تعریف کاخ سفید ترجیح داد.
پیروزی آیپک شکست دادن ماشین تبلیغاتی کاخ سفید بود.
و مهمتر از این، که به نظر می رسد از نظر افتاده باشد، این است که کنگره قرارداد را رد کرد. اعضای کنگره نظراتی نظیر لوئیس فرانکل سناتور فلوریدا ابراز داشتند که نوشت: «رای به توافق هسته ای قریب الوقوع با ایران یکی از مهم ترین رای هایی است که در طول حیات اجتماعی ام با آن روبرو شده ام». تنها کاخ سفید است که می تواند ادعا کند 42 رای علیه 58 رای سنا، و 162 رای علیه 269 رای مجلس، یک پیروزی است. پیروزی کاخ سفید در تقابل با خواست مردم آمریکا و خواست کنگره، و با تکیه به قواعد به دست آمد. صدای مردم آمریکا را «لابی یهود» نخریده بود. صدای مردم را با آموزش واقعیات به مردم به دست آمد، دقیقا به همان صورتی که می بایست آرای عمومی به دست بیایند.
پیروزی آیپک جلب نظر مردم آمریکا، در خیابان، و در کنگره، در رابطه با توافق با ایران بود.
مردم آمریکا نیاز دارند آیپک در این مسابقه برنده باشد. در این ایام خجسته، من کمک های مالی خود با آیپک را برای اطمینان از امنیت جهان و مقابله با ایران هسته ای، افزایش می دهم و از شما دعوت می کنم که چنین کنید.