تلگرام یهود – هفته‌ی گذشته «تلگرام یهود» مطلبی منتشر کرد درباره‌ی جزوه‌ی راهنما که دانشجویان کنشگر دانشگاه آمریکائی « Tufts University» منتشر کرده و در آن اسرائیل را کشور نژادپرست سفید نامیده بودند. این «متن ناراهنما» همچنین کل سازمان «هیلل» دانشگاه را به «سازمان صیونیست» تقلیل داده که چیزی به فرهنگ‌های ارزش‌های تکثر محور نمی‌افزاید.

شاید نویسندگان راهنما انکار کنند، البته. اما وقتی یک راهنمای تکثر و تنوع دانشگاه اشاره‌ای زندگی مذهبی، فرهنگی و اجتماعی یهودی در دانشگاه بخصوص نمی‌کند، آدم باید چه برداشتی داشته باشد؟ آنهم راهنمایی که ادعای یک سازمان آفریقایی آمریکایی را بی هیچ تحقیقی می‌پذیرد که می‌گوید برنامه‌ای که با حمایت هیلل پردیس در باره‌ی کنترل بر اسلحه برگزار شد، «تجاوز» به حقوق سیاهان و به نفع «اهداف طرفدار اسرائیلی‌ خودشان» بوده؟

بله، البته، یک سازمان یهودی را چه به ترویج ارزش‌های آزادیخواهانه، دروغ می‌گویم؟

تلفیق «یهودی» و «صیونیست» («نژادپرست» و «استعمارگر» را هم داشته باشید) برای چپ، تازه نیست، اگرچه جزوه‌ی راهنما نمونه‌ی روشنی است از حذف کامل یک اقلیت در پردیس دانشگاه که با چند کلیک کیبورد، از سوی همان کسانی که خود را مدافع حقوق اقلیت‌های مذهبی و قومی می‌دانند، حذف شده و یا بی‌ارزش شمرده شده‌ است. برای همین است که ما آن خبر را مهم دانستیم، و به همین دلیل منتشرش کردیم.

با این وجود، چند نکته در این مطلب – و در مورد خود موضوع – من را آزار می‌دهد.

اول از همه، فقط به این دلیل که گروه کنشگر حرف‌های احمقانه و انحرافی درباره‌ی یهودیان و اسرائیل می‌زند، به این معنی نیست که دانشکده‌ی مزبور هم برخورد «خصمانه» و یا «ناراضی» علیه یهودیان دارند. خیلی وقت‌ها اتفاق می‌افتد که گروه‌ها، اکثر مواقع از بیرون، از چنین فرصت‌هایی (و از مقاله‌هایی نظیر آن که ما منتشر کردیم) سوء استفاده می‌کنند تا یک مدرسه یا مدیریت آن را متهم به رفتار غیردوستانه و یا یهودی‌ستیز بکنند. سال گذشته، آلجیمینیر فهرستی از «۴۰ تا از بدترین دانشکده‌ها برای دانشجویان یهودی» منتشر کرد، که در واقع لیستی بود از وقایع ضد صیونیسم و ضد یهودی در دانشکده‌های گوناگون. اما هیچ اشاره‌ای نشده بود که تجربه‌ی واقعی دانشجویان یهودی این دانشکده‌ها از زندگی یهودی در در فضای این دانشگاه چگونه است.

همان گونه که مجله‌ی دانشجویی «صداهای تازه» اخیر نوشت: «اگر دانشگاه کلمبیا – که بهترین غذای کوشر را دارد و کنیسا، و یک برنامه‌ی مشترک با حوزه‌ی الهیات یهودی – بدترین دانشگاه برای دانشجویان یهودی است… احتمالا تعریف درستی از «بد برای دانشجویان یهودی» ندارید.»

در واقع، شماره‌ی ۲۳ دانشگاه Tufts University در لیست آلجیمینر، یک نهاد دانشجویی دارد که ۲۵ درصد آن یهودی‌اند. در مقاله‌ی ما اشاره شده بود که این دانشگاه شماری از کلوب‌های یهودی و هوادار اسرائیل دارد از جمله هیلل، اتحاد آمریکا اسرائیل Tufts University، هواداران اسرائیل در Tufts University،‌ «ج استریت یو»، صدای صلح یهودیان، «‌امید» و «یاک میشلانو». هیلل برنامه‌هایی برای اصلاح‌طلبان و محافظه‌کاران برگزار می‌کند، یک «خباد». همچنین، «فوروارد»، که در تنظیم لیست بهترین دانشگاه‌ها برای دانش آموزان یهودی، مواردی بسیار بیشتر از فعالیت‌های حامی فلسطینیان در نظر گرفته شده، توفت را در ردیف سیزدهم معرفی کرده.

منظور این نیست که تظاهرات «هفته‌ی آپارتاید اسرائيل»، قطعنامه‌های بایکوت، و یا دردنامه‌های نظیر «ناراهنما» مایه‌ی نارضایتی نیستند. یا وقتی که ضدصیون‌ها به اسرائیل یا به گروه‌های یهودی و یا اشخاص یهود افترا می‌زنند، نمی‌بایست برخوردی قوی و قاطع نشان داد.

اما باید در نظر گرفت که دانشکده‌ها محیطی هستند که دانش ‌آموز می‌بایست آنجا مواجهه با ایده‌های ناخوشایند و آزاردهنده را یاد بگیرد. نمی‌توانید از یک دانشکده‌ی چپی مانند «برکلی» را برای این که در پی سخنرانی یک محافظه‌کار مانند دان شاپیرو برای دانشجویان جلسات مشاوره‌ی روان‌درمانی در نظر می‌گیرد انتقاد کنید و سپس بخواهید که یک دانشکده از بروبچه‌های یهودی در مقابل پیام‌های حامی فلسطین «محافظت» کند. (منظورم این است که می‌توانید اما یادتان باشد که کی را «برفکی» صدا می‌کنید».

از سوی دیگر، «ناراهنما»ی Tufts University در آزمون دانشکده مورد تأیید قرار نگرفته است.

اگر مایل به انتقاد باشید، دلایل زیادی علیه اسرائيل موجود است، نیازی به اختراع اتهام «نژادپرست سفید» نیست. برای مثال، صیونیست‌های لیبرال، کنترل اسرائيل بر روی میلیون‌ها ناشهروند فلسطینی را نه تنها مایه‌ی آزار فلسطینی‌ها می‌دانند بلکه خطری برای خود یهودیان و اصول دموکراتیک آن بشمار می‌آورند. انتقاد ایشان – که از سوی چپ تضعیف شده اما پیگیر خود اسرائيل نیز تأیید می‌شود – یک روی بحثی است که آدم‌های منطقی می‌توانند در آن شرکت کنند. می‌توانید مخالف باشید، اما می‌دانید که منتقدان در نگرانی خود جدی‌اند و قادرند دلایل قوی و مستند در دفاع از موضع خود عرضه کنند.

اما با متهم نمودن اسرائیل به «نژادپرستی سفید»، ضدصیون‌ها شبیه می‌شوند به آنچه در تعریف‌ ضدیهودی‌‌ها گفته می‌شود: «بی‌مهری بیش از حد معقول علیه یهودی‌ها». بحث را به فضایی می‌کشانند که جای آن نیست. هیچ جنبه‌‌ای از صیون یهودیان را سفید به شمار نمی‌آورد، و در واقع جمعیت یهودیان اسرائيل – چهار/پنجم جمعیت کشوری که شامل بخش عظیمی از شهروندان عرب می‌شود – درصد عظیمی از گروه‌های قومی است که از اروپا، آفریقای شمالی، قفقاز، خاورمیانه، اتیوپی، و هند آمده‌اند.

و شوخی «نژادپرست سفید» یک دروغ است، و یک فاجعه‌ی استراتژی است. معضل را تبدیل به یک دعوای ساده‌ی افتراق و حقوق شهروندی می‌کند و نه تصادم هویت‌های ملی. شما می‌توانید به خود به عنوان یک چپی خوب در تقاطع معضلات افتخار اگر از تمام گروه‌هایی که حقوق خود را از دست داده‌اند و مورد تبعیض قرار گرفته‌اند در ماده‌ی ضد-اسرائيل خود دفاع کنید، اما هیچ فایده‌ای برای صلح اسرائیل و فلسطین نخواهید داشت.

زیرا فلسطینی‌ها به دنبال برابری نیستند – مثل یهودی‌ها، آنها هم به دنبال اهداف و انگیزه‌های ملی‌گرایانه‌ی خود هستند. فلسطینی‌ها – درباره‌ی آنهایی حرف می‌زنم که در کرانه‌ی غربی و غزه ساکن‌اند، از عرب‌های اسرائیلی حرف نمی‌زنم – تمایلی به حق رأی یا عضویت در کنست ندارند. آنها می‌خواهند کشور داشته باشند – بعضی‌ها کشوری هم‌مرز با اسرائيل می‌خواهند؛ بعضی کشوری جداگانه و در کنار اسرائيل. اما اگر اسرائيل را از مشروعیت ساقط کنید – و این تنها دلیل برای افترای «نژادپرستی سفید» علیه اسرائیل است – به این معناست که تنها یک هدف دارید: پایان دادن به رویای کشور یهود، و حذف اقتدار سیاسی یک ملت، یعنی یهودی‌ها، به نفع یک ملت دیگر، یعنی فلسطینی‌ها.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
http://blogs.timesofisrael.com/the-left-has-an-israel-problem-does-that-mean-colleges-have-an-anti-semitism-problem/