«قناری ایتالیایی‬»

اخیرا به مطلب بی ریا و پرخاشگری برخوردم که یک ونیزی محلی خطاب به مشتریان خدماتی نظیر Airbnb و HomeAway و دیگر سایت های اجاره آنلاین خدمات گردشگری، در آن اخطار داده که این خدمات برای ونیز که در مرز انقراض است، کشنده اند.‬

در حالی که مورد شهر ونیز با جمعیتی کمتر از ۶۰ هزار سکنه، موردی منحصر به فرد است، اما عبارت «ساکنین از این شهر می روند، و تنها پوسته خالی [از این شهر] به جا مانده» وصف حال شهر من تل آویو با جمعیتی بالغ بر ۴۰۰ هزار نفر می باشد.‬

من که خودم اجاره-دهنده هستم، قویا احساس می کنم ونیز «قناری معدن» است [معدنکاران از قناری داخل قفس برای ارزیابی میزان مونوکسید کربن انباشته در معادن استفاده می کردند] که با مرگش به همه شهرهای دیگری که هنوز اقدام به تنظیم این صنعت نکرده اند، اخطار می دهد.‬

نخستین قدم، اعتراف به وجود مشکل است‬

آیا چنین مشکلی موجود است؟ چند خانه به هتل تبدیل شده؟ گویی همه آمار متفاوتی دارند؛ مقامات شهرداری تل آویو مدعی هستند که تعداد این خانه ها ناچیز است، در حالی که الی گونن (مدیر انجمن هتلداری اسرائیل) مدعی ۶۵۰۰ آپارتمان، و Airbnb نیز مدعی ۸ هزار خانه است.‬

ما برای اندازه گیری میزان آسیب، باید ببینیم بازار واقعی چه قدر بزرگ است؛ آخرین آمار رسمی (به عنوان بخشی از مطالعه کنترل اجاره که بر اساس داده های ۲۰۱۱ و به زبان عبری، برای استاو شفیر نماینده کنست انجام شده) می گوید آپارتمان های اجاره ای ۸۸۳۴۸ باب بوده اند، اما آمار جدید، در زمانه تقسیم-بندی غیرقانونی آپارتمان ها و طرح های نوسازی شهری، احتمالا نزدیک به ۹۵ هزار باب است.‬
به جرات می توان گفت که حتی وقتی یک-نوبت اجاره دهندگان و آگهی های گهگاهی را کسر کنیم، این مساله دست کم ۵ درصد کل بازار را تحت تاثیر قرار می دهد.‬

برای فهم آسیب واردشده از سوی این آپارتمان های گردشگری، باید چند مورد دیگر را مد نظر داشت:‬

۱. آنها همگی کیفیت بالای متوسط دارند (و برخی شان دارای استاندارد «هتل بوتیک» می باشند). برآورد شده که هر آپارتمان تقریبا ۸ هزار شکل در بازار استیجاری ارزش دارد.‬

۲. آنها ممکن است نومیدانه، در جستجوی اقامتگاه، به محلی ها در این جنگل بی حساب و کتاب که بازار استیجاری اسرائیل که تقریبا مصون از نظارت حکومتی است (فقط ۲ قانون دارد که هر دو متعلق به دهه ۷۰ هستند، یکی تکنیکی است و دیگری شامل ۳۵هزار مستغلات در سراسر کشور می شود) مراجعه کنند.‬

۳. آنها از پرداخت مالیات طفره می روند. در حالی که هتل ها تا سقف ۵۰ درصد مالیات می پردازند، این مالکان اما حتی اجاره بهای عادی را گزارش نمی دهند (الی گونن مدعی است ارزش این درآمدهای گزارش-نشده سالانه ۳۰۰میلیون شکل است).‬

بازکردن سیل-گیرها‬

تل آویو و ونیز در این نبرد تنها نیستند. در واقع شهرهای بسیاری این مساله را داشته اند و بر قیمت مسکن و اقتصاد سیاه و مالیات شان تاثیر گذاشته است. شهرهایی مانند سانتامونیکا که اجاره های Airbnb را تا ۸۰ درصد کاهش داده، شهرهایی مانند نیواورلئان که به دنبال وضع قانون است، و شهرهایی مانند برلین که از جمله شهرهایی است که برای افرادی که چنین «هتل هایی» افتتاح می کنند جریمه نقدی قائل شده (و حتی با آغاز ماه مه جریمه ها تا سقف ۱۰۰هزار یورو نیز می روند).‬

پرسش اصلی همچنان بجا مانده؛ اگر شهرداری تل آویو (یا اداره مالیات اسرائیل) چنین جنگی را شروع کند چه اتفاقی خواهد افتاد؟ اگر جریمه ای چنین سنگین داده شود تا صاحبان «هتل ها» بر سردوراهی قرار بگیرند که آیا ایجاد اقامتگاه ارزش مالی دارد یا نه، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ خب … دشوار بتوان حدس زد.‬

من این وضعیت را اینگونه تصور می کنم: فردای روزی که جریمه های کمرشکن را اعمال کنند، سیل-گیرها باز می شوند. یک-شبه ۲هزار آپارتمان جدید با شرایط بالای حد متوسط در بازار زیر-عرضه سر بلند می کنند و موجب افزایش اجاره سالانه (در حدود ۱۰ درصد) می شود؛ هزار آپارتمان که ویژه سرمایه گذاری استیجاری بلند-مدت خریداری شده اند با سود به فروش خواهند رفت (در حالی که بازار مسکن که از بیماری های خاص خود رنج می برد را به نفع خود تحت تاثیر منفی قرار می دهند)؛‌ ۵۰ «هتل بوتیک» جدید و قانونی، با شمول مالیات و بیمه، رسما افتتاح خواهند شد. و باقی آپارتمان ها؟ شبانه ناپدید می شوند، به تجارت های غیرقانونی مختلفی تبدیل می شوند، یا صرفا راکد می مانند.‬

شهرداری تل آویو، اداره مالیات اسرائیل، شهروندان نگران؛ ونیز در حال غرق است. پیش از آنکه سیل به سمت ما سرازیر شود، کاری بکنیم. ‬