جاسوسان یهودی سرزمین های عربی، داروندار خود را فدای رویای سرزمینی کردند که اداره اش به دست یهودیان اروپایی است.

تلگرام یهود – در ۱۹۵۱، پدر پدربزرگ من در بغداد عراق اعدام شد. او از سوی دولت متهم به جاسوسی برای اسرائیل شده بود.

مادربزرگ من همیشه به ما می گفت پس از «غارت» دوروزه ای مملو از وحشیگری و خشونت علیه یهودیان بغداد که در عید «شاوعوت» ۱۹۴۱ اتفاق افتاد، دیگر هیچ چیز به حال سابق برنگشت. تک تک یهودیان عراقی، مزدور اسرائیل در نظر می آمدند.

همان زمان که آمریکا دروازه های خود را به روی یهودیان خاورمیانه بست، خانواده من نام پناهگاه امنی برای یهودیان به گوشش خورد: اسرائیل. اندکی بعد، حوالی همان زمانی که پدرومادر پدر من که آنها به زور از وطن خود بیرون رانده شده بودند، از تونس به اسرائیل وارد شدند.

جاسوسان اسرائیلی و نیروهای امنیتی اسرائیل با هواپیما برای نجات آنها [یهودیان خاورمیانه] آمدند. خشونت تونس علیه یهودیان به اندازه عراق نبود، اما سرکوب و تبعیض نهادینه شده علیه یهودیان غیرقابل تحمل بود. به این ترتیب، هم اجداد پدری و هم اجداد مادری من از فرصتی که برای برخورداری از پناه امنی برای همه یهودیان که در این کشور تازه-پا پدیدار شده بود، استفاده کردند.

بخش اعظم یهودیان اسرائیل، مانند خانواده من، از کشورهای عرب و مسلمان آمده اند، واقعیتی که برای برخی از منتقدان دولت امروز اسرائیل، خوشایند نیست. حقیقت این است که یهودیان اسرائیل، که به هیچ عنوان نهاد استعماری سفید نبوده اند، خود به اندازه «رنگین پوست ها»ی سراسر جهان تحت حکومت های سرکوبگر و نژادپرست رنج برده اند.

با این حال، همراه با اخراج از وطن خود – جایی که خانواده پدری و مادری من واقعا احساس تعلق می کردند اما هرگز «برای عرب ها به اندازه کافی عرب نبودند»، یهودیان شرقی نیز معمولا در اسرائیل می کنند شهروند درجه دوم هستند. بسیاری از یهودیان شرقی، در چشم بنیانگزاران اشکنازی این کشور، «به اندازه کافی اسرائیلی» به نظر نمی آیند.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
https://blogs.timesofisrael.com/mizrahi-jews-israelis-but-not-israeli-enough/