کسی نگفته شما مجبورید با تمام اصول اعتقادی مدرسه خود موافق باشید، اما اهانت علنی به آرمان های آن نیز شایسته نیست.

هنگامی که دو دانشجوی یهودی دبیرستان هرزلیا در کیپ تاون، آفریقای جنوبی، تصمیم گرفتند هنگام خواندن هاتیکوا، سرودی ملی اسرائیل، در مراسم اعطای جایزه، «زانو خم کنند»، احتمالا از عمل خود احساس غرور می کردند.

و احتمالا احساس حق-به-جانبی نیز می کرده اند.

شاید خود را قهرمان راه عدالت اجتماعی می دیده اند.

متاسفانه، آن رفتار حق به جانب، خودبینانه، و گردنکش مانع احساسی که در و اقع می بایست می داشتند، شد – یعنی احساس شرم.

این دو، مایه شرم مدرسه خود شدند. مایه شرم اجتماع خود شدند. مایه شرم یهودیان آفریقای جنوبی شدند. و صادقانه باید گفت که مایه شرم تمامی یهودیان شدند.

این بدان معنا نیست که مردم حق نداشته باشند نظرات متفاوت داشته باشند، گفت و گو همیشه از ابزار و عوامل مهم است، اما آنچه آنها کردن ورای نظر متفاوت در باره جهان بود.

البته، چنان که خودم هم شنیده ام، به شما خواهند گفت، که دلیل آنها برای کاری که کرده اند این است که از اعمال دولت اسرائیل حمایت نمی کنند و به شما خواهند گفت که هرزلیا، به طور ضمنی، اطلاعاتی که به دانش آموزان منتقل می شود را محدود می کند. و همچنین به شما از آن «شکاف عظیم» در جامعه یهودیان میان «هوادار فلسطین» یا «هوادار اسرائیل» خواهند گفت.

اما آنچه به شما نخواهند گفت این است که روش ابراز نظر آنها وقیح، بددل، و موذیانه بوده است. زیرا آنها تصمیم گرفتند در پایان سال تحصیلی کلاس نهم، در شب مراسم خداحافظی آخرین سال تحصیلی مدرسه یهودی خود، مدرسه ای که به صیونیسم اعتقاد دارد و عشق به یهودیت و اسرائیل را محترم می شمارد، همین ارزش ها را مورد اهانت قرار دهند و به طور علنی و عمومی به اساس اعتقادات این مدرسه توهین کنند.

و أصلا چرا می بایست چنین افرادی در مدرسه یهودی نظیر هرزلیا تحصیل کنند، اگر با این اصول موافقت ندارند؟

من این را می دانم چون من خودم یهودی و از اهالی آفریقای جنوبی ام و من هم این شانس را داشته ام که سالها پیش در همین مدرسه تحصیل کنم، و گذشتن از دروازه مدرسه و از زیر تابلو مدرسه هرزلیا با آن نمای آبی مغرور مگان دیویدش همیشه من را غرق غرور کرده است.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
https://blogs.timesofisrael.com/jews-dont-bend-their-knees/