آیا تظاهرات اسرائیل به تغییر منتهی خواهد شد؟ ۶ عامل ضروری اعتراض مؤثر و بدون خشونت

تصویر: معترضان حین تظاهرات علیه بنیامین نتانیاهو نخست وزیر در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۰، خیابانی را مسدود کرده اند. 
(Miriam Alster/Flash90)
تصویر: معترضان حین تظاهرات علیه بنیامین نتانیاهو نخست وزیر در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۰، خیابانی را مسدود کرده اند. (Miriam Alster/Flash90)

مشخص نیست سرعت سرایت کدامیک در اسرائیل بیشتر است: کوئید ۱۹ یا مقاومت در مقابل رویکرد دولت به مهار پاندمی. آنچه مسلم است شکست فضاحت بار دولت در پیش بینی و مدیریت موج دوم ویروس کرونا و پیامدهای فلج کننده اقتصادی اجتماعی آن است. مدیریت ضعیف دولت منجر به تظاهرات گسترده در سراسر کشور در میان گروه های اجتماعی گوناگون شده و تنها در طول آخرهفته گذشته در ۳۵۰ نقطه گوناگون کشور تظاهرات عمومی برگزار شده است.

اهمیت این تظاهرات در چیست؟ آیا زمینه ای برای تغییر بدست می دهند؟ تحت چه شرایطی؟ پاسخ، یک «بله» موجه است، اما تنها در صورتی که این تظاهرات بطور استراتژیک برگزار شوند و پس از فروکش موج اولیه، همچنان مدبرانه ادامه یابند. بینشی مهم، برخاسته از پژوهش های قابل توجه تاریخی و تطبیقی، نشان می دهد که چگونه مقاومت می تواند به تغییرات دموکراتیک و عادلانه بیشتری در آینده منتهی شود. دقیقا سر همین تقاطع است که درونی سازی برخی از این آموزه ها به سود اسرائیل تمام خواهد شد.

کارنامه اسرائیل در مدیریت بحران ویروس کرونا، نامتعادل بوده است. رویکرد سریع اولیه در شروع وضعیت درمانی اضطراری موفقیت آمیز بود، اما پس از خروج از این مرحله در اواخر آوریل، در برقراری قوانین ضروری اولیهٔ پیشگیری از بازگشت ویروس، یعنی انجام گستردهٔ تست، رهگیری دقیق آلودگی، قرنطینه کردن جمعیت آسیب پذیر، دچار تعلل طولانی شد. در این میان، باعث فروپاشی منابع گرانبهای اقتصادی شد؛ به هزینه انسانی پاندمی بیش از پیش افزود، به مشاوره های حساس علمی بی اعتنا ماند و با فقدان خطرناک مشروعیت رو در رو شد.

در طول تابستان، چرخش منفی دیگری در این وضعیت روی داد. دولت تحت هدایت نتانیاهو، کم کم نشانه هایی از امراض کلیدی رژیم‌های متمایل به خودکامگی در روند پاندمی از خود بروز داد
[جزئیات آن را «توماس کاروترز» در «نقاط ضعف استبدادی و پاندمی» «دیوید وانگ» توضیح داده است]: (یک) تمایل به تصمیم گیری های نارسا و ناموزون که مملو از عدم استمرار، تئوری توطئه و انشعاب است؛ خصومت آشکار در مقابل صداهای منتقد و جامعه مدنی؛ (۳) عدم انعطاف در تقسیم مسؤولیت میان نهادهای متعدد و مقامات محلی؛ و (۴) در نتیجه، از دست دادن هرچه بیشتر اعتماد عمومی. ماه گذشته، هنگامی که ارقام ویروسی سیر صعودی گرفتند، بهمان نسبت، حمایت عمومی از ائتلاف حاکم سیر نزولی گرفت.

در طول این مدت، گرچه وفور نارضایی موجود بوده، اما مخالفان حول دو ستون اصلی و بشدت متناقض گرد آمده اند: یکی، گروههای مشخصی از ارتدکس های افراطی که مخالف دولت نیستند اما خواهان بهره وری از منابع آن هستند، و، دیگری، که بشمار آن دائم افزوده می شود، نیروهای مدنی نگران از تیشه های دولتی بر بنیادهای دموکراتیک اسرائیل، و وخامت شرایط اجتماعی اقتصادی.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
https://blogs.timesofisrael.com/can-israels-protests-induce-change/

عن الكاتب
پروفسور نائومی خزان، معاون پیشین سخنگوی «کنست» (پارلمان اسرائیل)، مدیر دانشکده دولت و اجتماع در کالج «آکادمیک تل آویو – یافو» است.
تعليقات