آیا حذف فخری زاده برنامه هسته ای رژیم ایران را متوقف می کند؟

(Agencies)
(Agencies)

حمله به جان محسن فخری زاده موسوم به پدر هسته ای رژیم جمهوری اسلامی، این گمان را در اذهان آگاهان سیاسی و تحلیلگران بین المللی ایجاد کرده که حذف فیزیکی او به معنای پایان تلاش رژیم تهران برای رسیدن به کلاهک هسته ای برای موشک های بالستیک است.

کشته شدن فخری زاده صرفنظر از چگونگی وقوع این اتفاق، پیامدهایی به همراه داشت که از جمله آنها ایجاد آشفتگی سیاسی در اعلام مواضع مسئولان رژیم جمهوری اسلامی و آشکار شدن شکاف عمیق در ساختار حاکمیتی است که به نظر می رسد دلیل آن، شوک حاصل از ضربه ماهرانه ای بود که بنا به اذعان عوامل امنیتی رژیم جمهوری اسلامی، فراتر از محاسبات آنها صورت گرفت.

ترس شدید از پاسخ
مقامات رژیم ایران پس از واقعه حذف فخری زاده، دچار سردرگمی و ترس شدید از انتقام گیری آنی شدند. پاسدار کوثری نماینده سابق مجلس رژیم ایران و عضو ارشد سپاه پاسداران و علی مطهری نماینده عضو طیف محافظه کار سابق تهران در مجلس در واکنش های جداگانه اظهار کردند که «الان وقت پاسخگویی و احساسی عمل کردن نیست بلکه باید در زمان مناسب پاسخ دهیم.»

تهران توانایی پاسخ دارد؟
اما آیا رژیم ایران اساسا توان پاسخگویی سریع را داشت یا دارد؟
واقعیت این است که تهران به علت انزوای ناشی از تحرکات نظامی و دیپلماتیک اسرائیل در منطقه، در شرایط نامساعدی قرار گرفته و قدرت ابتکار عمل را از دست داده است. آنها نگران پاسخی هستند که پس از حمله اولیه خودشان دریافت خواهند کرد.

هر دو دولت آمریکا و اسرائیل برای سران رژیم ایران روشن ساخته اند که عکس العمل نسنجیده آنها می تواند پاسخی ویرانگر به همراه داشته باشد.

سال گذشته که حکومت ایران در پاسخ به کشته شدن قاسم سلیمانی دست به حمله موشکی به پایگاه نظامی عین الاسد زد، موشک های آنها در مناطق پرت و خارج از محدوده فرود آمد، البته قبل از همین پاسخ ضعیف، ظریف وزیر امورخارجه رژیم ایران با اجازه سران نظام به سفارت خانه های چند کشور خارجی در تهران، زمان و چگونگی انجام حمله را اطلاع داده بود.

اکنون سوال این است که چرا رهبر رژیم ایران در شرایط فعلی از پاسخ دادن ابا دارد؟

وقتی مسئولان حکومت جمهوری اسلامی می گویند «در زمان مناسب پاسخ می دهیم» به نظر می رسد منظورشان از زمان مناسب، موقعی است که آنها به شاه کلید سلاح ها یعنی سلاح هسته ای دست پیدا کرده باشند.

سخن گفتن از انتقام در وقت مناسب معنایش این است که با سیاست صبر و وانمود کردن به ضعف آن هم پس از حذف فیزیکی دست اندرکاران هسته ای خود، مترصد اقدام در زمانی مناسب با سلاحی ویرانگر هستند.

اگر رژیم ایران به سرعت به حذف فیزیکی فخری زاده واکنش نظامی نشان می داد، با حمله ای برق آسا به تاسیسات هسته‌ای اش روبرو می شد و در نتیجه همه آنچه طی این سالها به صورت پنهانی رشته کرده بود، پنبه می شد.

به همین دلیل آنها به فکر حفظ خونسردی هستند تا در آرامش برنامه هسته‌ای نظامی خود را به پیش ببرند.

در کمال خونسردی!
چند سال قبل و پس از حذف فیزیکی یکی از دانشمندان هسته‌ای رژیم ایران، علی خامنه ای رهبر رژیم ایران در سخنانی گفت: «راه این افراد ادامه می یابد، چون اگر ما اراده کنیم کسی نمی تواند جلوی ما را بگیرد.»

معنای این حرف او این است که دانش فرد کشته شده به افراد دیگری از همکاران او منتقل شده و در نتیجه آنها دستشان بسته نیست. بر همین اساس می توان گفت که حذف فخری زاده و امثال او یا همکاران او در گذشته، گرچه دسترسی رژیم ایران به سلاح هسته ای را کند کرد اما اصل نیت و برنامه راهبردی آنها برای رسیدن به سلاح، همچنان به قوت خود باقی نگاه داشت.

رژیم جمهوری اسلامی همواره تلاش کرده بعد هر هدف گیری دانشمندان هسته‌ای خود، ضمن وانمود کردن به توقف فعالیت های هسته ای، سیاست صبر و حوصله را در پیش بگیرد و زمان بخرد تا از این رهگذر هم به سوالات آژانس پاسخ ندهند و هم به دور از قیل و قال، فعالیت پنهان خود برای ساخت کلاهک را دنبال کنند.

برای این منظور، پارلمان رژیم ایران هم بهانه لازم را پس از کشته شدن فخری زاده بدست آورده و رای به ارتقاء غنی سازی اورانیوم داده است.

خیز رژیم ایران برای پنهان کاری قبل از کشته شدن فخری زاده
اسناد و شواهد معتبر گویای آن است که حکومت ایران قبل از کشته شدن فخری زاده، طرح موسوم به اقدام راهبردی برای لغو تحریم ها را پیش می برده که بر اساس آن سازمان انرژی اتمی ایران موظف است اورانیوم با غنای ۲۰ درصدی برابر با ۱۲۰ کیلوگرم را در تاسیسات هسته‌ای بکار بگیرد و دولت هم موظف است ظرف یک ماه، شرکای اروپایی برجام را وادار کند نفت رژیم ایران را بخرند و مبادله‌ بانکی را نیز برقرار نمایند.

ابوالفضل عمویی سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس رژیم جمهوری اسلامی، تنها چند روز پس از کشته شدن فخری زاده فاش کرد که ۵ ماده مهم این طرح، از ماههای قبل از کشته شدن فخری زاده تصویب و مابقی بندهای آن پس از کشته شدن او تصویب شده است.

گرچه بعد از هر حذف فیزیکی دست اندرکاران امور هسته ای رژیم ایران، اینگونه تهدیدات پارلمانی در قالب تعلیق پروتکل مطرح می شود اما مساله نگران کننده این است که حکومت ایران در پروژه موسوم به «آماد» که فخری زاده مسول آن بود، در موضوع ساخت کلاهک هسته ای پیشرفت هایی کرده بود که از ۹ سال قبل تا به امروز بی‌سابقه بوده و البته حکومت ایران هر بار فعالیت بر روی این موضوع را تکذیب کرده بود.

با این حال، بعدها مشخص شد که رژیم ایران با وجود وعده ای که در خصوص عدم ورود به موضوع ساخت کلاهک داده بود، به صورت پنهانی این هدف را به صورت جدی دنبال می کرده است.

این سطح آمادگی امروزی رژیم ایران می تواند برگ برنده ای برای اخاذی در روز مبادا باشد، بویژه که جمهوری اسلامی امید زیادی به روحیه مماشات گونه بایدن دوخته است، بنا براین تردیدی نیست که باحذف فخری زاده از چرخه تعاملات اتمی رژیم حاکم بر ایران، نه تنها چیزی متوقف نمی شود بلکه آنها را برای رسیدن به سلاح جسور تر هم می کند.

باید به این نکته توجه داشت که وقتی فخری زاده موفق شد دانش دسترسی به سلاح اتمی را از عبدالقدیر خان پدر بمب اتمی پاکستان بگیرد، از آن زمان تا به امروز آنها به علم چگونگی سوار کردن کلاهک بر روی موشک بالستیک نیز آشنا شده و آن را بسط داده اند، در نتیجه به نظر می رسد عوامل حکومت ایران بدون فخری زاده هم تلاش ها برای رسیدن به سلاح هسته ای را دنبال خواهند کرد به این امید که همه انتقام خود را یک جا و پس از رسیدن به سلاح هسته ای از جهانیان بگیرند.

توسعه طلبی رژیم ایران تابع افراد نیست
بدون شک، نگاه ساده انگارانه به وضعیت فعلی برنامه هسته ای رژیم ایران پس از حذف فخری زاده و دستکم گرفتن نیت و انگیزه آنها برای تداوم برنامه هسته ای، منجر به آن خواهد شد که تهران هر روز فاصله خود با اهدافش را کمتر کند و در یک روز کاملا قابل پیش‌بینی، جهان را با یک غافلگیری خیره کننده سورپرایز کند.

نباید از یاد برد که نگاه رژیم ایران به برنامه هسته ای، به موازات توسعه طلبی منطقه ای، نگاهی استراتژیک است، از همین رهگذر، چه با برجام و چه بدون آن، سران حکومت ایران از توسعه طلبی بالستیک هسته‌ای و تقویت هلال شیعی دست نخواهند کشید و حذف امثال سلیمانی و فخری زاده گرچه ممکن است روند حرکت آنها به مقصد را کند کند اما موجب نادیده گرفتن توسعه طلبی خطرناک آنها نخواهد شد.

عن الكاتب
نویسنده، پژوهشگر و روزنامه نگار مقیم لندن
تعليقات