ابوظبی، شالوم! توافق اسرائیل و امارات چگونه (تقریبا) همه چی را متغیّر می کند

Israeli and United Arab Emirates flags line a road in the Israeli coastal city of Netanya, on August 16, 2020. (Photo by JACK GUEZ / AFP)
Israeli and United Arab Emirates flags line a road in the Israeli coastal city of Netanya, on August 16, 2020. (Photo by JACK GUEZ / AFP)

جناح های راست و چپ را به حاشیه می راند، در عرصه جهانی بحال اسرائیل مفید است، در ایالات متحده ما را کمتر مایه افتراق قلمداد می کند. اما مناقشهٔ فلسطینیان، که از اینها همه بنیادی تر است را حل نمی کند.

حدود چهار سال پیش، من برای شرکت در یک کنفرانس چند روزی را در یکی از کشورهای ناحیه خلیج فارس گذراندم که هنوز با کشور ما در صلح نبود و هر بار خودم را اسرائیلی معرفی کردم، از محبتی که پس از آن نسبت بخود دیدم، متأثر شدم.

در یکی از آن لحظات باورنکردنی، به آب های خلیج چشم دوخته بودم و سعی داشتم با کمک گوشی سلفونم کشف کنم از این جایی که من ایستاده ام، اسرائیل و ایران و دیگر جاها کجا قرار دارند، و همان موقع دو مرد بلند قد بومی پوشیده در موجی [از لباس] سفید به سمت آمدند تا ببینند آیا کمک لازم دارم. گفتم، بله، البته.

به آنها گفتم اهل کجایم، و لبخندی پهن روی صورتشان نشست، و از ملاقات با من ابراز خوشحالی کردند، و گفتند امیدوارند یکروز اورشلیم را ببینند. من توضیح دادم که از جغرافی سر در نمی آورم، آنها با روی خوش، یادم دادند – با انگشت، اول به سمت خانه دوردست من اشاره کردند، و سپس به سمت دشمن نزدیک که کمر به نابودی من بسته است.

باور عمومی در اسرائیل همیشه این بوده که بخش بزرگی از جهان عرب،‌ و بويژه در کشورهای خلیج فارس، اعتنای خاصی به مسألهٔ فلسطینی نمی شود، و در بدترین حالت، کینه خاصی هم نسبت به اسرائیل وجود ندارد. در این سفر، که در ۲۰۱۶ صورت گرفت، همین به من ثابت شد، گرچه، باید تأکید کنم سفر کوتاهی بود، و من با مردم محلی وارد گفتگو می شدم و نه با کارگران خارجی، و واقفم که دیگر اسرائیلی ها برخوردهایی داشته اند که خوشایند نبوده است.

همچنین، باور عمومی در اسرائیل این است که بخش بزرگی از جهان عرب، از جمله کشورهای خلیج فارس، تا زمانی که مناقشه اسرائيل و فلسطینیان حل نشود، اشتیاقی به همکاری آشکار با اسرائیل ندارند، و تمایل به عادی سازی روابط، از آن نیز کمتر است. و همین طور هم بود، تا پنجشنبه ای که گذشت.

در حالیکه هنوز حتی قرارداد امارات متحد عربی و اسرائیل رسما بوقوع نپیوسته، ما قدم به دوره ماه عسل گذاشته ایم. پس از بن بست های سیاسی درون-کشوری، و ماهها بحران پاندمی، و اقتصاد در حال فروپاشی، قابل درک است که رسانه های اسرائیل از گزارش خبرهای خوب ذوق کرده اند، و به لطف مصاحبه هایی که در خود امارات صورت می گیرد و آینه احساساتی است که در اسرائیل موجود است، پوشش خبری، البته، هوش از سر می رباید.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
https://www.timesofisrael.com/hello-abu-dhabi-why-the-israel-uae-agreement-changes-almost-everything/

عن الكاتب
دیوید هورویتز سردبیر و بنیانگزار «تایمز اسرائیل» است. پیش از آن سردبیر «جروزالم پست» ( از ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۱) ، و سردبیر «جروزالم ریپورت» (۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴) بود. دیوید هورویتز نویسنده کتاب های «طبیعت بیجان با بمب گذاران» (۲۰۰۴) و «کمی زیادی نزدیک به خدا» (۲۰۰۰) را نوشته است. همچنین در نگارش کتاب «سلام به دوست، زندگینامه اسحاق رابین» (۱۹۹۶)، همکاری کرده است.
تعليقات