درسی که یورویژن در سیاست خارجی به اسرائيل می آموزد

بلافاصله بعد از آنکه یو-وال رافائل با موفقیتی شگرف در مسابقهٔ آواز یورویژن به جایگاه دوم رسید، رسانه های اسرائیل با سر شیرجه رفتند تا بفهمند با وجود آنکه افکار عمومی جوامع اروپایی (و جهان!] علیه ما است، چگونه مردم اینهمه کشور به او چنان امتیاز بالایی داده اند. فرضیه هایی زیادی نظیر جناح راست، اجتماعات یهودیان، واکنش منفی به مهاجران مسلمان، حتی یاوه هایی راجع به کارزارهای سایبری مطرح شد. به این نکته توجه شد که رافائل با آرای عظیم مردمی برندهٔ مسابقه شد، در حالیکه داوران متخصص او را در جایگاه ۱۴م قرار دادند.

اینها همه مضحک است. رافائل، از سراسر اروپا، بالاترین حمایت را از آن خود کرد. رأی دهندگان ۱۲ کشور بعلاوهٔ «باقی جهان» به او «امتیاز کامل» دادند چرا که اجرای او عالی بود. هواداران از کشورهایی با روابط بغرنج دیپلماتیک با اسرائيل، مانند اسپانیا و سوئد، و کشورهای دوست مانند آذربایجان و آلمان همه شیفتهٔ او شدند. او ترانه را به زیبایی اجرا کرد، پیامی مثبت و پرامید، و روایتی شگرف و انسانی داشت. برای من، دعوت او به «در تنهایی اشک نریز»، پاسخی است به چیزی بسیار والاتر از یک مسابقهٔ آواز اما شاید حتی درسی باشد به اسرائيل تا در سیاست خارجی رویکردی متفاوت پیش گیرد.

هنگامی که عملکرد اسرائيل عالی، خلاقانه، و در ارتباط نزدیک با دیگران است، ما برنده ایم و جهان آغوش خود را به روی ما باز می کند. دهها و دهها نمونه هست. کمپانی های فناوری اسرائیلی، Wiz  و Waze را گوگل به میلیون ها دلار خریداری کرد و ملانوکس تبدیل به فناوری درون نیویدیا شد. موبیلیه را اینتل خرید. در ورزش، دیوی آودیجیا ستارهٔ بسکتبال «پورتلند تریل بلیزر» شده است. مانور سولومون فوتبالیست، بازیکن مهاجم، گام های بلندی بر می دارد تا «لیدز یونایتد» را به جایگاه لیگ برتر انگلستان برساند.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
https://blogs.timesofisrael.com/eurovisions-foreign-policy-lessons-for-israel/