ابقاء وضعیت دوحزبی در آمریکای قطبی شده، چالشی غیرممکن برای آیپک است

واشنگتن – کنفرانس سالانه‌ی آیپک روز یکشنبه در پایتخت کشور آغاز می‌شود و، باغ، ظاهرا، سراسر سرخ و سبز است.

حتی لابی قدرتمند حامی اسرائیل نیز انتظار ندارد رئیس جمهور مراسم باشکوه را هر ساله به حضور خود بیاراید، اما معاون رئیس جمهور، مایک پنس، آنجا خواهد بود، چنان که سال پیش نیز بود. همچنین چهره‌ی درخشان مراسم ۲۰۱۷، نیکی هیلی، که پس از یک‌سال بپاخاستن در مقابل سازمان ملل به خاطر اسرائیل، گمان می‌رود با استقبالی حتی پرشورتر از فریادهای تشویق سال گذشته روبرو شود، در این مراسم خواهد بود.

بنیامین نتانیاهو نخست وزیر از اسرائیل برای شرکت در مراسم حرکت خواهد کرد – و سر راه سری به کاخ سفید خواهد زد –، شایان ذکر است که هر سه‌ چهره‌ی معتبر اپوزیسیون، آوی گبی، ایتسخاک هرتزوگ، و تزیپی لیونی نیز در مراسم حضور خواهند داشت.

شکی نیست که ۱۸هزار تن مخاطبان تخمینی حامی آیپک، که ۳۵۰۰ تن از ایشان دانشجو هستند – نسلی از کنشگران جوان و سرزنده‌ی حامی اسرائیل که مستقیم از میدان‌های نبرد دانشکده به کنفرانس آمده‌اند، به کلمه به کلمه‌ی سخنان این سخنرانان خواهند آویخت.

با این وجود کنفرانس سیاست امسال شاهد است که آیپک بر تعهد خود به حمایت دوحزبی از اسرائیل تأکید می‌کند، آنهم در آمریکایی که دیگر کمتر چیزی از حمایت دوحزبی برخوردار است، و از جانب اسرائیلی که تحت رهبری نتانیاهو، عمیقا به نظر می‌رسد به جانب جمهوریخواهان، یا دقیق‌تر، دولت ترامپ تمایل دارد.

حمایت از اسرائیل در طول سال‌ها حقیقتا مشکل مشترک سیاست آمریکا بود، اما به تدریج وارد مرحله‌ای دشوارتر می شود که در آن جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها آشکارا رو در روی هم‌ می‌ایستند. در واقع در آیپک دو سال پیش بود که شکاف موجود، وحشیانه آشکار شد.

تنها نامزد یهود ریاست جمهوری، برنی سندرز، تصمیم گرفت تنها نامزد ریاست جمهوری باشد که به آیپک پشت کرده و به جای حضور در کنفرانس، برای کارزار [انتخابات] به سالت لیک سیتی برود. همزمان با کنفرانس، سندرز در یک سخنرانی عمومی سخنانی به زبان راند که اگر می‌خواست آن را در کنفرانس حامی اسرائیل ایراد کند، مانند بادبادکی سربی بر سر مراسم فرود می‌آمد؛ در این سخنرانی، به اسرائیل به خاطر رویکرد جنجالی «خارج از اندازه وقتی مورد حمله قرار می‌گیرد» حمله کرد، از «بمباران بیمارستان‌ها، مدارس، و کمپ‌های پناهندگی» از سوی اسرائیل در جنگ ۲۰۱۴ با حماس انتقاد کرد، و خواهان خاتمه‌ی «محاصره‌ی غزه» از سوی اسرائیل شد.

از سوی دیگر، دونالد جی. ترامپ، نامزد [ریاست جمهوری] که رهبران آیپک نگران بودند از سوی حاضران در مراسم هو شود، با کف‌زدن‌های گرم حضار روبرو شد و نه تنها متعهد شد که «وقتی به ریاست جمهوری برسم، دوران برخورد با اسرائیل مانند شهروند درجه‌ی دوم به سر خواهد رسید»، که خیلی هم خوب بود، اما همچنین پرزیدنت باراک اوباما را «شاید بدترین چیزی که تا به‌حال به سر اسرائیل آمده باشد، باور کنید» توصیف کرد – نظری که برای ابراز در گردهمایی سالانه یک سازمان متعهد به حمایت دوحزبی از اسرائیل، بسیار بسیار نامناسب بود. (ترامپ همچنین با قهقهه‌‌ای غیرقابل توجیه گفت «در معیت پرزیدنت اوباما در سال آخرش، هورا…».

آزردگی عمیق بسیاری از حامیان‌اش، به‌ویژه سیاهان آمریکایی، رهبری آیپک را بر آن داشت که گامی غیرمعمول برداشته و صبح روز بعد به مقابل حاضران در مراسم بروند و از سخنان ترامپ در حمله به أوباما – بدون ذکر نام ترامپ – پوزش بخواهند و اعلام کنند که با عباراتی که «از پشت بلندگوی ما در اشاره به ریاست جمهور ایالات متحده‌ی آمریکا» به زبان آمد، مورد «اهانتی عظیم» قرار گرفته‌اند.

این گام، از یک‌سو بخشی از خشمی که ایجاد شده بود را کاهش داد، اما همچنین، بسیاری از حامیان ترامپ را بناگزیر برانگیخت – و هنوز فراموش نشده است. جالب است ببینیم این رئیس جمهور – که با توجه به سفر زودرس وی به اورشلیم، توقف وی در پای دیوار ندبه، انتقال سفارت، و مشارکت وی با اسرائیل در خصوص چگونگی برخورد با ایران و برجام، چنین حامی اسرائیل است – آیا بار دیگر در سال‌های آتی در آیپک سخن خواهد گفت آیا.

می‌توان گفت که اگر او خود اکنون در غرق در بحران‌ نبود، جراد کوشنر، سفیر صلح و دامادش این هفته اینجا نمی‌بود.

در همین حال، یک همه‌پرسی پو در ماه گذشته نشان از حمایت قوی جمهوری‌خواهان از اسرائیل داشت، و کاهش حمایت دموکرات‌ها. هنگامی که کارزار انتخاباتی بعدی نزدیک شود، می‌توان انتظار داشت نامزدهای جمهوری‌خواهان صداقت و صمیمت خود را در سخنرانی‌های خود به نمایش بگذارند. آیا دموکرات‌ها هم چیزی برای گفتن خواهند داشت؟ نه زیاد.

حتی با اتکا به درک عمیقی که دارد، مشکل بتوان تصور کرد که آیپک قادر به انجام مسؤولیت غیرممکن ابقاع یک اجماع دوحزبی در مورد اسرائیل، در آمریکایی چنین دو دسته و دچار افتراق باشد. در خصوص ماجرای ۲۰۱۶، مثلا، واقعا نمی‌توانست ترامپ، نامزد جمهوری‌خواهان را دعوت نکند، و احتمالا پیش از تاریخ برنامه کوشیده بوده است از متن سخنرانی او باخبر شود؛ احتمالا عبارات مربوط به اوباما را فی‌البداهه اضافه کرده است.

در دوران اوباما، آیپک از سوی برخی از حامیانش‌ در جناح راست به دلیل آن که برخورد سخت‌تری با دولت نمی‌کرد مورد انتقاد بود، به‌خصوص در مقابل قرارداد ایران و نیز نامزدی چاک هگل وزیر دفاع. در دوران ترامپ، برخی از حامیان‌اش در جناح چپ آنقدر از ریاست جمهوری بیزارند که خشم‌شان به ترامپ ممکن است بر نگرانی‌های ایشان پیرامون اسرائیل فائق آید.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
https://www.timesofisrael.com/for-aipac-in-a-polarized-america-bipartisanship-is-a-near-impossible-challenge/?utm_source=The+Times+of+Israel+Daily+Edition&utm_campaign=af8efb3183-EMAIL_CAMPAIGN_2018_03_04&utm_medium=email&utm_term=0_adb46cec92-af8efb3183-55260489