دوستان آسیب پذیر جدید اسرائیل

President Donald Trump, center, with from left, Bahrain Foreign Minister Khalid bin Ahmed Al Khalifa, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, Trump, and United Arab Emirates Foreign Minister Abdullah bin Zayed al-Nahyan, during the Abraham Accords signing ceremony on the South Lawn of the White House, Tuesday, Sept. 15, 2020, in Washington. (AP Photo/Alex Brandon)
President Donald Trump, center, with from left, Bahrain Foreign Minister Khalid bin Ahmed Al Khalifa, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, Trump, and United Arab Emirates Foreign Minister Abdullah bin Zayed al-Nahyan, during the Abraham Accords signing ceremony on the South Lawn of the White House, Tuesday, Sept. 15, 2020, in Washington. (AP Photo/Alex Brandon)

پیوند با اسرائیل هنگامی حمایت ایالات متحده را جلب کرد که تقسیم بیرویّهٔ ثروت در امارات و بحرین، هر دو تحت حاکمیت اقلیت، ثبات این کشورها را تهدید می کند.

بسیاری از اسرائیلی ها، حتی اگر هیچ درباره امارات و بحرین ندانند، می دانند که این کشورها بسیار ثروتمند، و آسیب پذیرند و احتمال درگیری ایشان با اسرائیل ناچیز است، و همچنین بسیار به ایران نزدیکند. ترکیب این عوامل است که مراسم هفته گذشته کاخ سفید را ممکن ساخت.

اما آنچه بسیاری قادر به تشخیص آن نیستند، منبع این آسیب پذیری است. درست همانطور که اسرائیل دغدغهٔ جمعیت شناسی دارد، امارات و بحرین هم دارند. و هر مشکلی که اسرائیل داشته باشد در مقایسه با مشکلاتی که این دو کشور با آن مواجه اند، رنگ می بازد.

جمعیت امارات متحد عربی اندکی بیشتر از اسرائیل است؛ حدود ۹.۸ میلیون نفر. اما شهروندان عرب این کشور تنها ۱۲درصد جمعیت آن را تشکیل می دهند؛ چیزی بیش از یک میلیون نفر. بخش دیگر جمعیت را مهاجرانی تشکیل می دهند که برای کار به این کشور آمده اند، اما نه موفق به کسب شهروندی امارات شده اند و نه احتمال کسب آن در آینده می رود. حدود ۶۰ درصد از ساکنان کشور از آسیای جنوبی اند (هندی ها، بنگلادشی ها، پاکستانی ها)؛‌ باقی مخلوطی از فیلیپینی ها، نپالی ها، مصری ها، و دیگران اند.

در اکثر کشورهای عربی، رژیم های ملی گرای متعصب، اقلیت های مذهبی و قومی که غالب آنان منابع خلاقیت و ثروت هستند را سرکوب کرده یا بیرون رانده اند. برعکس، در امارات، عرب ها خود را بدل به اقلیتی کوچک کرده اند. آنها برای تبدیل ثروت عظیم نفتی خود به تحول و توسعهٔ سریع، نیاز به مهاجر داشتند. در غیر اینصورت، منابع عظیم ایشان در بانکهای خارجی جا خوش می کرد.

به این ترتیب بود که به شکل میلیونی کارگر وارد کردند و مطمئن بودند که قادر به مدیریت انبوه مهاجران، و درعین حال، حفظ هویت و همبستگی خود هستند. تا بحال این شیوه کارآ بوده است.

بحرین هم نمونهٔ کوچکتری از همین وضعیت است. جمعیت کشور تنها ۱.۷ میلیون است و شهروندان بحرین کمتر از نیمی از این تعداد را تشکیل می دهند؛ اکثریت با مهاجرانی است که از کشورهای خود فرار کرده اند، و البته شمار قابل توجهی از ایشان عرب اند.

شهروندان بحرین از اقلیت حاکم سُنّی و اکثریت شیعی تشکیل شده است. مذهب و گاه قومیت گروه اخیر، با ایران مشترک است و منبع عمده مخالفت با پادشاهی بحرین نیز از همینجا سرچشمه می گیرد. تا کنون، پادشاهی بحرین در مقابل مخالفان دوام آورده است اگرچه در دوران «بهار عربی» برای دفع جنبش مردمی بشدت به عربستان سعودی (و امارات متحد عربی) متکی بوده است.

هر دو کشور به نظر باثبات می آیند، اما پراکندگی جمعیت در آنها مایه نگرانی است. مجموع جمعیت شهروندان امارات و بحرین رویهم، به دو میلیون نمی رسد، رقمی که کمتر از جمعیت کلانشهر تل آویو است.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
https://blogs.timesofisrael.com/israels-vulnerable-new-friends/

عن الكاتب
مارتین کریمر، مطالعات خاورمیانه تدریس می کند و بنیانگزار و رئیس کالج شالم اورشلیم بوده و از اعضای برجسته هیئت علمی سیاست خاورمیانه انستیتوی واشنگتن است.
تعليقات